ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٨٥ - نصيرا

وفات ابن حوقل بنوشته كشف الظّنون در سال سيصد و پنجاهم هجرت بوده و در معجم المطبوعات اصل ظهور و نشأت او را در سال سيصد و شصت و هفتم هجرت نوشته و راجع بتاريخ وفات او چيزى نگفته است. (كف و ص ٩٠ مط و ٣٢٨ ج ٢ ع)

نصيبى- ميرزا محمد خان بن موسى بيگ‌

- از شعراى ايرانى قرن سيزدهم هجرت و از اكراد كرمانشاهان بود، از طرف فتحعلى شاه قاجار (١٢١٢- ١٢٥٠ ه ق- غريب- غرن) بلقب فخر الشعرا مفتخر شد و تا سال هزار و دويست و شصتم هجرت در قيد حيات بوده و سال وفات و شعرى از او بدست نيامد.

(ص ٤٥٨٠ ج ٦ س)

نصيرا

از افاضل اوائل قرن يازدهم هجرت و از اهالى امام‌زاده سهل على از مضافات همدان بوده و بهمين جهت به نصيراى همدانى معروف ميباشد. از معاصرين شيخ بهائى و در اكثر علوم متداوله خصوصا رياضى دستى توانا داشت، قريحه شعريّه‌اش نيز خوب و اشعارش دلنشين بود. ميرزا محمد طاهر نصرآبادى مذكور فوق از دايى خود نقل كرده است كه وقتى شيخ بهائى بحسب مواعده بخانه او رفتنى بوده قبلا فرمود كه نصيرا را نيز براى حضور آن مجلس خبردارش كنند تا مجلس نمكى بهم رساند. بقول بعضى، شاعرى دون مرتبه او بوده است چنانچه خودش گويد: