ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٥٠ - ميثمى- على بن اسمعيل بن شعيب بن ميثم بن يحيى

وفات ميبدى در حدود سال نهصد و چهارم و يا در سال نهصد و يازدهم بوده و لفظ قاضى هم مادّه تاريخ وفات ميباشد و يا بزعم بعضى در سال نهصد و نهم هجرت مقتول گرديده است. ناگفته نماند كه صاحب روضات او را در رديف علماى عامّه مذكور داشته و لكن ظاهر ذريعة و بعضى از اجلّاى ديگر تشيّع او است و كلمات مذكوره خود ميبدى كه از فاتحه هفتم شرح ديوانش نقل كرديم نيز صريح در تشيّع وى ميباشند.

(كف و ص ٢٥٠ هب و ٢٥٨ ت و ٣١٣ ض و ١٩٥٩ ج ٣ س و ١١٦ ج ٣ فع و ٢٩٣ سفينه و ٣١٣ تاريخ يزد و غيره)

ميبدى- حاج سيد على‌

- بن محمد على حسينى يزدى ميبدى عالمى است ربّانى و فقيه صمدانى و محقّق مدقّق از تلامذه فاضل اردكانى و شيخ العراقين شيخ عبد الحسين طهرانى بوده و از تأليفات او است:

١- اثبات حرمة حلق اللحية ٢ و ٣- بديع اللغة و كشكول و هردو در طهران چاپ شده است ٤- الهداية النصيرية ٥- وجيزه در نحو و در سلخ محرّم هزار و سيصد و سيزدهم هجرى قمرى وفات يافت. (ملخص از كتاب بديع اللغه فوق)

ميثمى‌[١]

ميثمى- على بن اسمعيل بن شعيب بن ميثم بن يحيى‌

- كوفىّ الاصل، بصرىّ المسكن، ابو الحسن الكنية كه گاهى من باب نسبت بجدّ، به على بن ميثم نيز موسوم، نسبش به ميثم تمار از خواص اصحاب حضرت امير المؤمنين ع موصول و خودش از اصحاب حضرت على بن موسى الرضا ع و از اعيان متكلّمين اماميّه و نخستين كسى است كه باب علم كلام را مفتوح داشت و در اثبات حقّانيّت مذهب شيعه اماميّه با نظام و ابو الهذيل علاف (كه شرح حال هريكى در محل خود از اين كتاب نگارش يافته)

[١]- ميثمى- بكسر اول لقب رجالى احمد بن حسن بن اسمعيل، على بن اسمعيل، على بن حسن، محمد بن حسن بن زياد، معاوية بن وهب و بعضى ديگر و اشهر از همه على بن اسمعيل مذكور است كه بشرح حال اجمالى وى ميپردازيم و نسبت آن بشخص ميثم نامى است و شايد در هركسى منسوب به ميثم نامى از پدرانش باشد.