ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٥١ - نوربخش- سيد العرفاء، سيد محمد بن محمد بن عبد اللّه

از علماء و منجّمين خانواده نوبخت ميباشد، با حذاقت و تمهّرى كه در علم نجوم داشته و مصنّفاتى در آن علم برآورده و كلام بسيارى از او در اين باب باقى است بسيار متديّن و صحيح العقيدة و بعبادات دينيّه مواظب بود و كتاب الكافى فى احداث الازمنة از تأليفات او است و بحكم قرائن قويّه در حدود سال سيصد و سى‌ام هجرت در قيد حيات بوده است.

(غيبت طوسى و كتب رجاليه)

نوربخش- سيد العرفاء، سيد محمد بن محمد بن عبد اللّه‌

- موسوى خراسانى، از اكابر عرفا ميباشد كه نسبش با هفده واسطه بحضرت موسى بن جعفر ع موصول ميشود. سلسله نوربخشيه بدو منسوب و از شاگردان ابن فهد حلّى متوفّى بسال (٨٤١ ه ق- ضما) بوده است، در تمامى عمر خود لباس سياه كه سنّت مشايخ او بوده مى‌پوشيد و انوار كمال و عرفان از وجنات حال و مقال او تابان و چون لمعات نور بر طور، در غايت ظهور و مستغنى از ايراد در اوراق و سطور است (بماهتاب چه حاجت شب تجلّى را).

مولد پدرش قطيف و جدّش لحصا بوده و بهمين جهت در بعضى از غزليّات خودش گاهى به لحصوى تخلّص نموده و بيشتر متخلّص بنوربخش ميباشد. پدرش بعزم زيارت حضرت امام رضا ع عزيمت ارض خراسان داد، بعد از تشرّف بفيض آستان‌بوسى، در قصبه قاين توطّن و ازدواج كرد و همين سيد محمد نوربخش نيز در سال هفتصد و نود و پنجم هجرت در همانجا متولد شد، در هفت سالگى قرآن مجيد را حفظ و باندك فرصتى در تمامى علوم متداوله متبحّر گرديد. در فنون طريقت مريد علاء الدوله سمنانى و خواجه اسحق ختلانى بود، خواجه نيز بموجب خوابى كه ديده بوده او را ملقّب به نوربخش داشت، پس در اثر استعداد فطرى در اندك‌زمانى مراحل فقر و سلوك را طى نمود، خواجه نيز خرقه آخرين پير و مرشد خود سيد على همدانى را بدو پوشانيد و در مسند ارشادش نشانيد، امور خانقاه و سير و سلوك را بدو مفوّض داشته و اين مثل را فروخواند:

ما آرد بيختيم و آرد بيز آويختيم و هم گفت هركه را داعيه سلوك است بسيد مراجعه نمايد