ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٨ - مهدى- عبيد اللّه

است از قريش كه در زمان حجّاج ببلاد دكن رحلت كرده و اقامت گزيده است. از بعضى ظاهر ميشود كه مهايم محرّف ماهم است و ماهم نام ديهى است در يك فرسخى بمباى.

وفات مهايمى بسال هشتصد و سى و پنجم هجرت در شصت سالگى در همان ديه وقوع يافته است.

(كف و ص ١٨٢ ج ٣ و ٢٧٤ ج ٤ ذريعة و ١٧١٧ مط)

مهتار- ابراهيم بن يوسف‌

- مكى، از مشاهير ادبا و شعراى قرن يازدهم هجرت ميباشد كه نوادر و اخبار و اشعار بسيارى را حافظ، در ميان علما و ادبا محترم و صحبتش محل رغبت ايشان بوده و وفاتش بعد از يك هزار و چهلم هجرت وقوع يافته است. در سلافة العصر گويد كه بسيار هرزه‌گو بود، بعد از وفات، دو روز در خانه‌اش ماند و كسى بمرگ او وقوف نيافت تا آنكه بدلالت تعفّن بدن مستحضر شده و با آن حال بخاكش سپردند و از اشعار او است: