ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٨ - ميبدى- امير حسين قاضيمير بن معين الدين

بسكه تابد مهر حيدر هردم از سيماى من‌

آسمان را سرفرازى باشد از بالاى من‌

چون سخن گويم ز معراجش كه آندوش نبيست‌

پاى در دامن كشد فكر فلك‌پيماى من‌

بهر وصّافىّ او سر تا قدم گشتم زبان‌

تا نگردد غير مدحش ظاهر از اجزاى من‌

طبع من تا گشت چون دريا ز فيض مرتضى‌

ابر گوهربار جويد فيض از درياى من‌

گر نبودى ذو الفقار مهر او در دست دل‌

لقمه‌اى كردى مرا اين نفس اژدرهاى من‌

خاك راهش در دو چشم من بجاى سرمه است‌

نيك ديدم، آفرين بر ديده بيناى من‌

اى صبا در گردنت خاكم ببر سوى نجف‌

بعد مردن چون فروريزد ز هم اعضاى من‌

از بهر فساد و جنگ جمعى مردم‌

كردند بكوى گمرهى خود را گم‌

در مدرسه هرعلم كه آموخته‌اند

فى القبر يضرهم و لا ينفعهم‌