ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٠٨ - ناصر الدين شاه- بن محمد شاه بن عباس ميرزا بن فتحعلى شاه قاجار

خرج كرد، در حين ورود كربلا بعد از غسل زيارت، تشرّف بحرم حضرت ابو الفضل ع را تصميم داد، اطرافيان جسارتا بعرض رسانيدند كه معمولا تشرّف بحرم حسينى را مقدّم ميدارند در جواب فرمود كه اين دستگاه سلطنت است و باصول آن من آشناتر از شما هستم كسى كه بخواهد بحضور شاهنشاه برود بايد نخست، وزير دربار را ديده و استجازه نمايد.

در حرم مطهّر حسينى نيز كه خلوت كرده بوده‌اند خواستار روضه‌خوانى شد، فورا سيد حبيب روضه‌خوان عرب حسب الامر همايونى حاضر شد، در پيشروى قبر مطهّر ايستاده و عرض كرد اى جدّ مظلوم، ناصر الدين عرض ميكند فراموش نميكنم آن ساعتى را كه در عرصه كربلا يكّه و تنها پشت به نيزه كرده و هل من ناصر ميگفتى اينك آمدم ولى افسوس بعد از وقت آمدم، شاه از كثرت بيتابى غشّ كرده و بيحال شد، برواق مطهّرش آوردند و بحكم الناس على دين ملوكهم درباريان وى نيز با بناى مساجد و تزيينات و تعميرات مشاهد مقدّسه و طبع كتب دينيّه و اقامه مجالس دينى و غير آنها مصدر خدمات مذهبى بزرگى بوده‌اند. ناصر الدين شاه در نظم و نثر و ادبيّات فارسى ماهر و سفرنامه او كه جريانات مسافرت خود باروپا را بقلم خودش نوشته چاپ شده و معروف است. اشعارش متوسط بوده و به ناصر تخلّص ميكرد و اگرچه در جايى از كتب متداوله بنظر نرسيده لكن موافق آنچه در السنه داير و مشهور ميباشد اشعار ذيل را بدو منسوب دارند كه در مسافرت عتبات در كربلاى معلّى گفته است: