ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٥٩ - نديم- احمد بن ابراهيم بن اسمعيل بن داود بن حمدون

بود، در عهد مهدى و هادى و هرون عباسى مقام بلندى در دربار ايشان داشت. در باب مهارت او در آوازه‌خوانى نوادر حيرت‌آورى نقل مى‌نمايند مثل بالا رفتن او در زنبيلى بخانه‌اى كه زنان رامش‌گر در آن بوده‌اند و آمدن ابليس پيش او و آوازه شگفت‌آورى بدو آموختن و هم‌چنين حركت كردن مجلس در هروقتى كه او سرود كرده و برادر زنش منصور معروف به زلزل هم ساز و تنبور نواختى و مانند اينها. وفات او بسال دويست و سيزدهم هجرت در بغداد واقع شد و در همان روز مرگ او ابو العتاهيه شاعر معروف و ابو عمرو شيبانى نحوى هم درگذشتند و يا وفات او بسال يكصد و هشتاد و هشتم هجرت در شصت و سه يا چهار سالگى واقع گرديده است.

چنانچه اشاره شد اصلا ايرانى و از خانواده بزرگى است در عجم و از آنرو كه مدتى در موصل اقامت كرده به موصلى شهرت يافته چنانچه تميمى گفتن او هم بجهت آن بوده كه در ايّام صغر بعد از وفات پدر تحت تربيت و كفالت بنى تميم نشأت يافته است.

مخفى نماند كه گاهى لفظ ماهان اسم پدر ابراهيم را قلب به ميمون داده و ابراهيم بن ميمون گويند. اسحق پسر ابراهيم نيز مثل پدرش در موسيقى و اختراع آوازه‌هاى بسيار ممتازى ماهر، از حيث معلومات و تهذيب اخلاق نيز شايان تمجيد، در علوم بسيارى متفتّن، در اصول سرود و غنا ماهر و در خلافت هرون و مأمون مورد توجه بوده است و در دويست و سى و پنجم هجرت در هشتاد و پنج سالگى درگذشت.

(ص ٨ ج ١ كا و ٣٦ و ٤١ ج ٥ اغانى و ٢٠١ ف و غيره)

نديم- احمد بن ابراهيم بن اسمعيل بن داود بن حمدون‌

- مكنّى به ابو عبد اللّه نديم كاتب نحوى لغوى، از وجوه و اعيان و مشايخ اهل لغت و مصنّفين اماميّه، استاد مبرّد و ابو العباس ثعلب و از مقرّبين حضور مبارك حضرت امام على النقى و امام حسن عسكرى ع بوده و از ايشان روايت نموده و از مصنّفات او است:

١- اسماء الجبال و المياه و الاوديّه ٢- اشعار بنى مرة بن همام ٣- كتاب بنى عقيل ٤- كتاب بنى كليب بن يربوع و غيرها و سال وفاتش بدست نيامد.

(ص ٥٤ ت و ١١٦ لس و غيره)