ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٣٥ - وفائى- حاج ملا فتح اللّه بن ملا حسن بن حاج ملا رحيم

پريشان‌حال مردى از زر و مال‌

دل او بود مالامال آمال‌

ز بس ميبود محتاج و پريشان‌

ز كاد الفقر كفرى داشت پنهان‌

چو حالش بود درهم، درهمى قلب‌

نمودى سكه تا نفعى كند جلب‌

جز اين صنعت دگر چيزى نبودش‌

ز بى‌چيزى غم دل ميفزودش‌

بزد آن سكّه آوردش ببازار

بهركس داد رد كردش بآزار

قضا را بود بقّالى در آن كوى‌

كه خويش هم چو رويش بود نيكو

بشغل خويشتن آن مرد بقّال‌

ز اهل حال پنهان بود از قال‌

چو آمد نزد آن بقّال خوش‌خو

گرفت آن قلب از او باروى نيكو

چنين پنداشت آن مرد دغل‌كار

كه نبود مرد از قلبش خبردار

زدى آن سكّه را هرروز آن قلب‌

چو آوردى نكردى او ز خود سلب‌

تمام عمر كار هردو اين بود

كه اين دادوستد باهم قرين بود

نه او ميكرد ترك بدفعالى‌

نه او هم ترك اين نيكوخصالى‌

من آن قلب و دغل آن بدفعالم‌

توئى بقّال خوب خوش‌خصالم‌

وفائى را شود يا رب زبان لال‌

كه بقّال‌آفرين را خواند بقّال‌

نه بقّالى تو بقّال‌آفرينى‌

كه بقّال از توهم بوده امينى‌

تو آن قلب و دغل تبديل بنما

به تبديل دغل تعجيل بنما

جز اين قلب دغل چيزى ندارم‌

به تبديلش ز تو اميدوارم‌

اگر باشد دكّان رحمتت باز

كنم زين قلب بر افلاكيان ناز

وگر دكّان رحمت هست مسدود

زر بى‌عيب بوذر هست مردود

وگر سلمان بيارد خرمن زر

چو من او هم بماند در پس در