گستره شريعت - خسروپناه، عبدالحسین - الصفحة ٢٦٠ - ج) خاک

پست مقرر فرمود. خُلِقَ مِنْ مَاءٍ دافِقٍ [١]؛ از آب جهنده‌اي خلق شده است. خَلَقَ الْاِنْسَانَ مِن نُّطْفَهٍ [٢]؛ انسان را از نطفه‌اي آفريده است. إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن نُطْفَهٍ أَمْشَاجٍ [٣]؛ ما انسان را از نطفه‌ي مختلطي آفريديم. أَلَمْ يکُ نُطْفَهٍ مِن مَني يمْنَي [٤]؛ آيا او نطفه‌اي از مني که در رحم ريخته مي‌شود نبود؟ أَفَرَأَيتُم ما تُمْنُونَ [٥]؛ آيا آنچه را (که به صورت نطفه) فرو مي‌ريزيد ديده‌ايد؟

ج) خاک

در آيات ديگري خاک و طين منشا پيدايش انسان معرفي شده و تعابيري چون خاک، گِل، گل چسبناک، زمين و صلصال به کار رفته است. اين آيات عبارت‌اند از: وَ بَدَأَ خَلْقَ الْأِنسَانَ مِن طِينٍ [٦]؛ و آفرينش انسان را از گل آغاز کرد. إِنَّا خَلَقْنَاهُم مِن طِينٍ لاَّزِب [٧]؛ ما آنان را از گلي چسبنده پديد آورديم. خَلَقْتَنِي مِن نَارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِن طِينٍ [٨]؛ مرا از آتش آفريدي و او را از گل آفريدي. هُوَ اَنشَأَکُم مِنَ الْاَرْضِ [٩]؛ او شما را از زمين پديد آورد. وَ اللهُ أَنْبَتَکُم مِنَ الْاَرْضِ نَبَاتاً [١٠]؛ و خدا (ست که) شما را (مانند) گياهي از زمين رويانيد. فَإِنَّا خَلَقْنَاکُمْ مِن تُرَابٍ ثُمَّ مِن نُّطْفَهٍ [١١]؛ پس (بدانيد) که ما شما را از خاک آفريده‌ايم، سپس از نطفه.