آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٣٧١ - فرع اوّل حكم زنا با محارم نسبى

وإن كانت تابعة ضربت ضربة بالسيف أخذت منها ما أخذت.

قيل له: فمن يضربهما وليس لهما خصم؟ قال: ذاك على الإمام إذا رفعا إليه. [١]

فقه الحديث: سند اين روايت به جهت آن‌كه بر ابراهيم بن هاشم مشتمل است، بين صحيح و حسن مردّد است.

ابوايّوب مى‌گويد: از ابن بكير برادرزاده‌ى زراره- شنيدم كه از يكى از دو امام (امام باقر يا امام صادق عليه السلام) روايت كرد: اگر شخصى با محارم خود زنا كند يعنى واقعاً مجامعتى واقع شود، يك ضربه‌ى شمشير به او زده مى‌شود- در روايت محل ضرب را معيّن نكرده است- اين ضربه هر مقدار از زانى را بگيرد؛ يعنى به هر كجا منتهى شود، حدّ معينى ندارد.

اگر زانيه نيز از او متابعت كرده و با ميل و رغبت به آن عمل تن داده است، همان معامله‌اى كه با زانى مى‌شود، در حق او نيز اجرا مى‌شود.

به امام عليه السلام گفتند: اگر هر دو به اين عمل راضى بودند، و كسى از آنان شكايت نداشت،- بنابراين، مطلب علنى نمى‌شود و خصمى ندارند كه دست به افشاگرى بزند- در اين صورت، متصدّى زدن شمشير چه كسى مى‌شود؟

امام عليه السلام فرمود: اين وظيفه‌ى امام است، اگر قضيه نزد امام مطرح شد؛ مثل اين است كه خودشان نزد امام عليه السلام بيايند و از او بخواهند تا آنان را تطهير كند. همان‌گونه كه در روايات گذشته مواردى داشتيم كه مى‌آمدند و نزد امام عليه السلام اقرار مى‌كردند.

٢- عن عدّة من أصحابنا، عن أحمد بن محمّد بن خالد، عن أبيه، عن ابن بكير، عن رجل، قال: قلت: لأبي عبداللَّه عليه السلام الرجل يأتي ذات محرم؟

قال: يضرب بالسيف. قال ابن بكير: حدّثني حريز عن بكير بذلك. [٢]

فقه الحديث‌: اين روايت را ابن‌بكير از حريز از پدرش نقل مى‌كند. امام صادق عليه السلام درباره‌ى مردى كه با محارم خود زنا كند، فرمود: به او شمشير زده مى‌شود.

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٣٨٧، باب ١٩ از ابواب حدّ زنا، ح ١١.

[٢]. همان، ص ٣٨٦، ح ٥.