ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٧٣ - عمرة القضاء

شد.

و مثل اين آيه است قوله (وَ أَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ‌) كه گفته‌اند بمعنى اذ كنتم مؤمنين است، ولى اين قول مورد قبول بصريين نيست.

(مُحَلِّقِينَ رُؤُسَكُمْ وَ مُقَصِّرِينَ) يعنى در حالى كه محرم هستيد و بعضى از شماها سر خود را ميتراشد، و بعضى تقصير ميكند، و تقصير آنست كه قسمتى از موى خود را بگيرند، و در اين آيه دلالت است بر اينكه محرم مختار است كه بهنگام بيرون آمدن از احرام اگر خواسته باشد سر خود را بتراشد و اگر بخواهد تقصير كند.

(لا تَخافُونَ) از هيچ مشركى نترسيد.

(فَعَلِمَ ما لَمْ تَعْلَمُوا) خداوند در صلح حديبيه چيزى را مصلحت ميدانست كه شما نميدانستيد، و بعضى گفته‌اند خداوند در تأخير دخول مسجد الحرام چيزى را از خير و صلاح ميدانست كه شما نميدانستيد، و آن عبارت بود از بيرون آمدن مؤمنين از ميان آنان و صلحى درست و بموقع.[١](فَجَعَلَ مِنْ دُونِ ذلِكَ) يعنى قبل از دخول مكه براى شما مقرر فرمود.

(فَتْحاً قَرِيباً) فتحى نزديك را كه فتح خيبر باشد بقول عطا و مقاتل، و بعضى هم گفته‌اند يعنى صلح حديبيه.

عمرة القضاء:

همچنين سال بعد در عمرة القضاء، سال بعد از صلح حديبيه كه سال هفتم‌

[١]- تفسير ابن عباس صفحه ٣٢١:( يعنى: خداوند ميدانست كه وعده داخل شدن مسجد الحرام مربوط به سال آينده است، و شما اين را نميدانستيد)