ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٨٠ - معناى آيات

خود را تعطيل مى‌كنند[١].

(فَاصْبِرْ عَلى‌ ما يَقُولُونَ) يعنى: اى محمّد از اين نسبت‌هاى ناروا كه يهوديان مى‌دهند و اين دروغها كه مى‌گويند: و اينكه تو را ساحر و مجنون مى‌خوانند صبر كن، و همه اين ناملايمات را بر خود هموار كن، تا از طرف خداوند گشايشى شود، و اين دستور بردبارى پيش از آن بود كه خداوند دستور جهاد بدهد.

(وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ) يعنى: نماز بخوان و خدا را سپاسگزارى كن.

ابن عبّاس و قتاده و ابن زيد گفته‌اند: علّت اينكه نماز را تسبيح ناميده‌اند آن است كه نماز مشتمل تسبيح و تحميد است.

بعضى هم گفته‌اند: منظور از تسبيح اينجا نماز نيست، بلكه تسبيح لفظى است كه انسان خدا را از نسبتهاى ناروا منزّه خواند.

(قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ الْغُرُوبِ) از قتاده و ابن زيد روايت شده است‌

[١]- نور الثّقلين ج ٥ ص ١٢٦ حديث ٤٧ از روضة الواعظين مرحوم مفيد نقل مى‌كند:( يهوديان خدمت پيامبر خدا٦ آمده از حضرتش در باره آفرينش آسمانها و زمين پرسيدند؟ فرمود: خداوند زمين را روز يكشنبه و دوشنبه آفريد، و كوه‌ها را و آنچه در آن است روز سه‌شنبه آفريد، و روز چهارشنبه درختان و آب و تمدّنها و شهرها و آبادانى و ويرانى را آفريد، و روز پنجشنبه آسمان را آفريد، و روز جمعه ستارگان و خورشيد و ماه و فرشتگان را آفريد.

يهوديان گفتند: آن گاه چه شد اى محمّد؟ حضرت فرمود: آن گاه خداوند بر اريكه قدرت استقرار يافت، يهود گفتند: اگر تمام مى‌كردى خوب گفته بودى و گفتند آن گاه خداوند به استراحت پرداخت( يعنى روز يكشنبه) حضرت از اين سخن كفرآميز به شدّت خشمگين شد، و اين آيه نازل شد:(وَ لَقَدْ خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ‌) ...»)