ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٧٥ - معناى آيات

(لِكُلِّ أَوَّابٍ‌)- جايز است در محلّ رفع باشد، بنا بر اينكه خبر مبتداى محذوف باشد، كه تقديرش (هو لكلّ أوّاب) است، جايز نيست خبر بعد از خبر باشد كه تقديرش (هذا لموعود هذا لكلّ أوّاب حفيظ) باشد، و نيز جايز نيست كه لام متعلّق به توعدون باشد، زيرا أوّابين همان موعودان هستند، نه آنكه آنان موعود له باشند.

(مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ‌)- جايز است كه در محل جر باشد، بنا بر آنكه بدل باشد از أوّاب، و بنا بر اين تركيب در جمله (وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ‌) كلام تمام خواهد شد، و نيز جايز است كه (مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ‌) مبتدا باشد و خبرش محذوف است بنا بر آنكه تقدير چنين باشد: (يقال لهم ادخلوها) و بنا بر اين تركيب جمله در (لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ) تمام مى‌شود، و نيز مناسب است كه (ادخلوها) خطاب به متّقين باشد، و تقديرش مى‌شود (و تزلف الجنّة للمتّقين و يقال لهم ادخلوها بسلام).

معناى آيات:

پس از آنكه خداوند از آن عذابهايى كه براى كافران و گنه‌كاران آماده ساخته بود خبر داد، به دنبال آن از آن نعمتهايى كه براى پرهيزكاران آماده ساخته است خبر داده مى‌فرمايد:

(وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ) يعنى: بهشت براى آنان كه از شرك و گناهان دورى جسته‌اند نزديك شده و آراسته گرديده است تا در آن از نعمتهاى خداوندى برخوردار گردند، (و جنّة) باغى را گويند كه در آن انواع و اقسام لذّتها از نهرهاى روان و درختان و ميوه‌هاى پاكيزه و همسران نيكو و حوريان ماه طلعت، و خدمتگزاران جوان و بناهاى فاخر و تزيين شده به ياقوت و زمرّد و طلاى ناب، از درگاه الهى خواستاريم كه ما را موفّق سازد به آنچه كه موجب رضايت و تقرّب به او است.

(غَيْرَ بَعِيدٍ) يعنى: اين بهشت به آنان نزديك است، و در رسيدن به آن‌