ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٦٤ - معنى آيات

٣- اينكه امر القيا شامل سائق و شهيد مى‌شود، مثل اينكه گفته است:

(يا ايّها السائق و الشّهيد القيا).

٤- اينكه الف آخر القيا نون تأكيد خفيفه بوده است، و در اصل القين بوده است، و وصل جارى مجراى وقف شده و نون تبديل به الف گرديده است، همان گونه اعشى شاعر گفته است:

. و مؤيد اين قول روايتى است كه از حسن در قرائت اين آيه آمده است كه (القيا) با تنوين خوانده است.

(الَّذِي جَعَلَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ)- اگر الّذى را مبتدا بگيريم خبرش مى‌شود (فألقياه) و نيز جايز است آن را منصوب بدانيم به وسيله فعلى مضمر كه فألقياه آن را تفسير مى‌كند، و نيز مى‌شود آن را منصوب بگيريم بنا بر اينكه بدل باشد از( (كُلَّ كَفَّارٍ)) كه قبلا آمده‌[٢] ولى نمى‌شود الّذى را مجرور بدانيم كه صفت براى كفّار باشد، چون نكره با موصول صفت آورده نمى‌شود، و موصول وصله است براى توصيف اسمايى كه با جمله‌ها معرفه مى‌شوند.

معنى آيات:

آن گاه خداوند بزرگ از حالت مردم پس از برانگيخته شدن مردگان خبر داده مى‌فرمايد:

[١]- اين شعر در ج ١ عربى تفسير صفحه ٢٠٩ آمده است و شاهد بر سر فاعبدا است كه فاعبدن بوده، نون تبديل به الف شده است.

[٢]- و مفعول القيا بوده است.