ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٨ - تفسير

پس چون جنگ بدر پيش آمد و مشركين فرار كردند ابو معمر مذكور هم در ميان فراريها بود.

و ابو سفيان بن حرب باو برخورد كرد (در حالى كه يك تاى كفش خود را بدست گرفته و تاى ديگرش در پايش بود) و گفت اى ابو معمّر حال مردم چگونه است؟ گفت همه فرار كردند، گفت پس چطور يك پاى نعلينت را در دست گرفته و تاى ديگر در پايت ميباشد؟

پس ابو معمّر گفت: من نفهميدم مگر اينكه خيال كردم هر دو در پاى منست، پس در آن روز دانستند كه او يك قلب بيشتر ندارد چون فراموش كرده بود كه يك پاى آن را در دست گرفته است.

تفسير:

خداوند سبحان در اين سوره پيامبرش را خطاب فرمود، و گفت:

(يا أَيُّهَا النَّبِيُّ اتَّقِ اللَّهَ‌) يعنى اى پيمبر ثابت و استوار باش بر پرهيزكارى و تقواى الهى و ادامه بده بر پرهيز كردن از خدا.

و بعضى گفته‌اند: معنايش اينست كه به ترس از خدا در پيروى از آنچه را كه مشركين التماس نمودند، و برخى گفتند، كه چون از مسلمين (مانند- عمر بن خطاب) كوشش ميكردند در كشتن آنهايى را كه از مكّه بمدينه آمده بودند با در دست داشتن امان نامه از پيغمبر ٦، پس خداوند فرمود:( اتَّقِ اللَّهَ‌) به ترس از خدا در شكستن پيمان و خلاف عهد كردن.

(وَ لا تُطِعِ الْكافِرِينَ وَ الْمُنافِقِينَ‌) كه بيانش گذشت.

و بعضى هم گفته‌اند كه آن تعميم دارد همه كفّار و منافقين را شامل‌