ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٤٥٩ - دليل

١٧- آيا پدران گذشته ما نيز زنده ميشوند.

١٨- (اى رسول) بگو آرى و حال آنكه شما خوار باشيد.

١٩- پس بدون شك آن يك صيحه و فرياد است پس آن گاه ايشان مينگرند ٢٠- و گويند واى بر ما اين روز جزا و پاداش است.

قرائت:

اهل كوفه جز عاصم (بل عجبت) بضمّه تاء خوانده و باقى از قاريان به فتحه آن خوانده‌اند، و ابن عامر و اهل مدينه غير ورش (او آباؤنا) با واو ساكنه خوانده و باقى بفتح آن قرائت كرده و همين طور در سوره واقعه.

دليل:

ابو على گويد: كسى كه (بل عجبت) بفتح خوانده معنايش (بل عجبت من انكارهم البعث و هم يسخرون) بلكه تعجّب كردى از انكار كردنشان روز قيامت را و حال آنكه آنها مسخره ميكنند، يا تعجّب كردى از نزول وحى را بر خودت و حال آنكه مسخره ميكنند، و ضمّه تاء" عجبت" در آنچه كه گمان كرده‌اند قرائت على ٧ و ابن عباس را و از شريح روايت شده انكار اين، زيرا گويد كه خداوند تعالى تعجّب نميكند، و بعضى احتجاج كردند بقول خدا( وَ إِنْ تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ‌) و اين دلالت نميكند كه خدا تعجّب را اضافه بخود كرده است، و لكن معنايش اينست" و ان تعجب فعجب" است، و قول ايشان نزد شما و مقصود در ضمّه دادن اينكه انكار بعث و زنده شدن در روز قيامت با اثبات قدرت بر ايجاد و آفريدن عجيب است، و روشن ميشود اين مطلب نزد كسى كه پيش شما استدلال ميكند از آنچه مى‌گوييد در آن اين قسم از كلام را هر گاه وارد شود بر شما مثل آن، چنانچه البتّه قول خدا( أَسْمِعْ بِهِمْ‌)