ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣١٠ - اختلاف در معناى عزت

فرستاد باد را پس تحريك كرد و برانگيخت ابر را از هر جا كه بود (فسقناه) پس سوق داديم و رانديم ابر را( إِلى‌ بَلَدٍ مَيِّتٍ‌) بزمين مرده‌اى كه باران در آن نباريده و خشك است، پس ميبارد بر اين زمين‌( فَأَحْيَيْنا بِهِ‌) پس زنده كنيم بسبب باران و آب‌( الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها) زمين را بعد از مردگى به اينكه برويانيم در آن زراعت و علف و گياه را بعد از آنكه چيزى از اينها در آن نبود.

(كَذلِكَ النُّشُورُ) همين طور است زنده شدن در قيامت، يعنى چنانچه باران چنين ميكند بزمين خشك مرده از زنده كردن آن بسبب زراعت و گياه مردم هم بعد از مردنشان زنده و محشور ميشوند براى رسيدن بپاداش از ثواب و عقاب.

(مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً) هر كه عزّت و ارجمندى ميخواهد پس تمام عزّت از آن خداست.

اختلاف در معناى عزّت:

فراء گويد: يعنى هر كس علم عزّت ميخواهد و آن قدرت و توان بر مقهور كردن و غلبه كردن بر كسى كه عزت دارد، پس البتّه تمام عزت از آن خدا و مخصوص اوست.

قتاده گويد: يعنى هر كس قصد عزّت دارد پس خود را بسبب طاعت و فرمان برى از خدا عزيز كند زيرا خداى تعالى او را عزيز خواهد نمود، يعنى اينكه قول او( فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً) معنايش دعوت بطاعت كسيست كه عزت از آن اوست، چنان كه ميگويند هر كه مال ميخواهد پس مال مال فلانى است، پس از او بخواهد، و به صحّت اين معنا دلالت ميكند حديثى را كه انس از پيامبر ٦ روايت كرده كه فرمود، بدرستى كه پروردگار شما هر روز ميگويد