ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٠٥ - تفسير

٦ را از تكذيب قومش او را و گفت:

(وَ إِنْ يُكَذِّبُوكَ‌) و اگر تكذيب كردند تو را اى محمد.( فَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِكَ وَ إِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ) پس قطعا تكذيب شدند رسولان و پيامبرانى قبل از تو بودند، و بسوى خدا كارها برميگردد، پس پاداش ميدهد كسى را كه پيامبران را تكذيب كند، و يارى كند پيامبرانى كه تكذيب شدند، سپس مخلوق را خطاب كرده و گفت:

(يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ‌) اى مردم بدرستى كه وعده خدا حق است از روز رستاخيز و قيامت و بهشت و دوزخ و پاداش و حساب‌( (حَقٌّ)) راست است، لا محاله خواهد آمد.

(فَلا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا) پس زندگى دنيا شما را فريب ندهد كه بلذتهاى آن و نعمتهاى آن فريب بخوريد و گول نزند شما را حب رياست، و حب زياد ماندن در دنيا پس بدرستى كه اين از اندكى نابود و فانى ميشود و گناه و وبال آن باقى ميماند.

(وَ لا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ) و فريب ندهد شما را فريب دهنده بخدا و او يعنى غرور عادتش اينست كه غير خود را مغرور ميكند و دنيا و زينت آن موصوف باين صفتند براى آنكه مردم مغرور بآن ميشوند.

مجاهد و حسن گفته‌اند: كه غرور شيطان و او ابليس است.