ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٦٩ - ترجمه

ترجمه:

٣١- و (از مشركان عرب) آنان كه كافر شدند گفتند هرگز باين قرآن و بآن چيزى كه نزد محمد ٦ است ايمان نميآوريم و اگر اى بيننده به بينى آن دم كه ستمكاران نزد پروردگار خويش بازداشت شدگانند در حالى كه برخى از ايشان سخن را بسوى برخى ديگر باز ميگردانند آنان كه ناتوان شمرده شده‌اند به آنانكه سركش بودند ميگويند اگر شما نميبوديد البتّه ما گرويدگان مى‌بوديم.

٣٢- و آنان كه گردنكشى كرده بودند بكسانى كه ناتوان شمرده شده بودند گويند آيا ما شما را از قبول هدايت از پس زمانى كه آن بسوى شما بيامد باز- داشتيم بلكه شما خودتان گنهكار بوديد.

٣٣- و آنان كه زبون و ضعيف و ناتوان بودند بآنان كه برترى جسته بودند گويند بلكه نيرنگ شما در شب و روز هنگامى كه ما را دستور ميداديد كه منكر وحدانيّت خدا بشويم و براى خداى يكتا همتايان فرا گيريم و آن هنگام كه عذاب را مشاهده كنند پشيمانى اظهار كنند و در گردن آنان كه نگرويدند غلهاى آتشين را بنهيم آيا كافران را جز بآنچه ميكرده‌اند مجازات ميكنند.

٣٤- و در هيچ دهى هيچ پيغمبر بيم كننده‌اى را نفرستاديم جز آنكه جبّاران و توانگران متنعّم آن دهكده گفتند ما جداّ بآن كيشى كه شما را بابلاغ آن فرستاده‌اند ناگرويدگان و كافر هستيم.

٣٥- و گفتند ما از نظر اموال و فرزندان (از شما) بيشتريم و ما را عذاب نخواهند كرد.