ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٥٤ - قرائت

٢٢- (اى پيامبر) بگو آنانى را كه بجز خداى يكتا خدايانى گمان كرده ايد بدانيد، آن خدايان هموزن ذرّه در آسمان‌ها مالك نيستند و نه در زمين خدايان را در آسمان و زمين هيچ شركتى نيست و خداى يكتا را از خدايان باطل هيچ پشتيبانى نيست.

٢٣- شفاعت هيچكس نزد خدا سود ندهد مگر كسى كه خدا او را براى شفاعت كردن دستور دهد تا آن دم كه ترس را از دلهايشان بردارند گويند پروردگار شما چه گفت گويند سخن راست و درست گفت و او خداى برتر- و بزرگوارتر است.

٢٤- (اى پيامبر) بگو آنكه از آسمان و زمين شما را روزى ميدهد كيست و خود بگو خدا و (ديگر بگو) كه البته ما مؤمنان يا مشركان براه راستيم يا در گمراهى آشكارا.

٢٥- بگو شما را از گناهانى كه ما كرده‌ايم نميپرسند و ما را از كارهايى كه شما ميكنيد نمى‌پرسند.

قرائت:

اهل كوفه صدّق با تشديد دالّ قرائت كرده و باقى قراء بتخفيف دال خوانده‌اند.

و يعقوب و سهل، صدق با تشديد و نصب ابليس و (ظنّه) را با رفع خوانده‌اند.

ابو عمرو و اهل كوفه غير عاصم و اعشى و برجمى اذن بضم همزه خوانده و ديگران بفتح آن خوانده‌اند، ابن عامر و يعقوب فزّع با فتح فا و زاء خوانده و باقى با ضمّ فاء و كسره زاء (فزّع) قرائت كرده‌اند