ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٧٦ - حديث حاكم ابو القاسم حسكانى حنفى

(فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً) يعنى پس مسلّما سنگينى از گناه بزرگ كه دروغ گفتن است برداشته‌اند و بهتان دروغ بستن بر ديگريست كه روبرو ميگويد.

پس خداوند اذيت و رنجانيدن مؤمنين و مؤمنات را مانند بهتان قرار داد، و برخى گفته‌اند كه مقصود اذيت و زيانى است كه در آن بهتان محقق ميشود.

(وَ إِثْماً مُبِيناً) يعنى و گناه آشكارا.

قتاده و حسن گويند: بر شما باد كه از رنجانيدن و آزار مؤمنين اجتناب و دورى نمائيد كه خداوند بر آن غضب ميكند.

ضحاك گويد: اين آيه در باره گروهى از زناكاران نازل شده كه آنها شبانه در كوچه‌ها راهپيمايى ميكردند و هر گاه با زنى برخورد ميكردند به او چشمك ميزدند و در تعقيب كنيزها و برده‌ها بودند، آن گاه خدا پيامبر" ص" را خطاب كرده و گفت:

(يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْواجِكَ وَ بَناتِكَ وَ نِساءِ الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَ‌) حسن گويد: اى پيغمبر ٦ بهمسران و دخترانت و زنان مؤمنين بگو، پس بپوشانند موضع گردن و سينه خود را با روپوشى كه زنها بر سر مياندازند.

ابن عباس و مجاهد گويند: جلباب مقنعه و روسرى زنست يعنى با آن بپوشند سر و گردنشان را هر گاه براى حاجتى بيرون روند بخلاف كنيزهايى كه‌