كجاى روزهاى خون را داشتن، مربوط به ماه اوّل است و امّا در ماههاى بعد اگر خون از ده روز گذشته باشد بايد عددى را اختيار كرده آن را از روزهاى خون حساب كند كه در ماه اوّل از آن روز حساب كرده.

ـ يعنى دو قول آخر دليلى بر آن نداريم و قول اوّل هم دليلش روايتى است كه اين روايت در مقابلش روايات ديگرى هست قوى‌تر از آن كه دليل قول مصنّف و قول اصحّ مى‌باشد».

چقدر شايسته است كه آدمى پيش از تأليف هر كتابى، اوّلاً بينديشد كه آن كتاب، چه دردى را دوا مى‌كند ـ البته غير از درد نامجويى و شهرت‌طلبى ـ و كدام گره را مى‌گشايد و كدام خلأ را جبران مى‌كند؟ ثانياً در اتقان و تصحيح مطالب بكوشد تا وقت و فرصت و امكاناتِ ديگران صرفِ بيان و رفع اشتباهات او نشود. راستى آيا تاكنون انديشيده‌ايم كه چقدر وقت عالمانِ خلف، صرفِ رفع اشتباهاتِ سَلَف شده است؟ البته اشتباهاتى كه با تأمّل بيشتر و دقّت افزونتر، مى‌شد از آنها مصون ماند، نه اشتباهاتى كه پيشرفت علم، آنها را برملا مى‌كند كه در آنها حرجى بر كسى نيست و نبايد كسى را بر اثر اين گونه اشتباهات، ملامت كرد.

(١٧)

فخر المحقّقين(ره) رساله‌اى زيبا و شيرين در نيّات عبادات نوشته است به نام الرسالة الفخرية في معرفة النيّة كه چاپ شده است. (٧) اين رساله، مشتمل بر نيّات عبادات (از طهارت تا امر به معروف و نهى از منكر) است. موءلف در پايان آن در «فصل في أشياء متفرّقة» نيّت برخى مستحبات را نيز ذكر كرده است؛ از جمله گويد: «نيّةُ طلب العلم: «أطلب العلم كوجوبه قربةً إلى الله» وإن كان ندباً نواه ندباً. ونيّة السلام على الموءمنين: «أُسلِّم على الموءمن لندبه قربةً إلى الله». ونيّة زيارة الموءمن: «أزور هذا الموءمن لندبها قربةً إلى الله». ونيّة النظر إلى وجه العالم: «أنظر إلى وجه هذا العالم لندبه قربةً إلى الله». ونيّة قضاء الحاجة للموءمن: «أقضي حاجة هذا الموءمن لندبه قربةً إلى الله». وفي صورة السعي فيها

(٧) مشهد، بنياد پژوهشهاى آستان قدس رضوى، چاپ اوّل، ١٤١١/١٣٧٠ش.