(٤) به عبارت شيخ بهايى دربارهء طرز نوشتن كسور توجه كنيد: «و إذا رسّمت الكسرَ فإن كان معه صحيحء فارسِمه فوقه و الكسر تحته فوق المخرج . و إلاّ فَضَعْ مكانه صفراً. و في المعطوف يرسمون الواو. و في الأصمّ المضاف «مِن»؛ فالواحد و الثلثان هكذا: ٢١ و ٣ .و نصف خمسة أسداس هكذا:٢١ و ٦٥ و الخمسان و ثلاثة أرباع هكذا: ٥٢ و ٣٢ . و جزء من أحد عشر من جزء من ثلاثة عشر هكذا١١١ و ١٣١ . توضيح مطلب: طرز نوشتن و ترسيم كسر از اين قرار است: اگر همراه كسر عدد صحيح وجود داشته باشد بايد عدد صحيح را بالاى كسر نوشت. سپس صورت كسر را بالاى خط كسرى زير اين عدد صحيح رسم نمود، و مخرج را زير خط نوشت ؛ به اين صورت: ٢١ و٣ چنين مى‌خوانند: يك عدد صحيح و دو سوم . نكته: آنچه شيخ فرموده رسم الخط قديم است و امروزه عدد صحيح را كنار خط كسرى از جانب چپ مى‌نويسند به اين صورت: ٣١١ . واگر با كسر عدد صحيح نباشد بالاى كسر صفرى قرار مى‌دهند .و در صورتى كه دو كسر به هم عطف شده باشند بين آن دو «و» مى‌آورند مانند: ٥٢ و ٤٣ . و اگر كسر اصم و مضاف [منسوب ] به كسر ديگر باشد بين آن دو كلمه «من» جارّه مى‌آورند ؛ مانند: ١١١ و١٣١ [يا١١١ و ١٣١ ]. و اگر مُنطق و مضاف باشد [ كسر مُنطق عبارت است از كسور نه گانه ] بدون «من» جارّه نوشته مى‌شود به اين صورت: نصفِ سُدس [يك دوم ِيك ششم ] ٢١ ٦١ ،يا يك دوم پنج ششم: ٢١ ٦٥ .و اساساً كسر يا مُنطق است [كسور نه گانه مشهور ] يااصمّ [كه تعبير از آن مگر با جزء ممكن نيست ؛ يعنى در عربى براى ٢١ تا ١٠١ اسم مخصوصى قرار داده‌اند (= نصف تاعشر) ولى يك يازدهم به بعد اسم مخصوصى ندارد و راهى جز تعبير به «جزء» وجود ندارد ].