امام باقر (ع) فرمود: هرگاه هلال را ديديد، روزه بگيريد و هرگاه آن را ديديد، افطار كنيد؛ هلال با رأى و گمانه زنى نيست، بلكه با رؤيت است و رؤيت، آن نيست كه ده نفر برخيزند و نگاه كنند و يكى از آنان بگويد آن هلال است و نُه نفر ديگر نگاه كنند و آن را نبينند.اگر يك نفر آن را ببيند، ده هزار نفر آن را ديده‌اند. هرگاه مانعى از رؤيت وجود داشت، ماه شعبان، سى روز تمام خواهد بود.

روايت صحيح ابو ايوب ابراهيم بن عثمان بن الخزّاز از امام صادق (ع):

قلت له: كم يجزي في رواية الهلال؟ فقال: إِنّ شهر رمضان فريضة من فرائض اللّه فلا تؤدّوه بالتظنّي، و ليس رؤية الهلال أن يقوم عدّة فيقول واحد: قد رأيته و يقول الآخرون لم نره، إذا رآه واحد رآه مئة و إذا رآه مئة رآه الف. ولايجزي في رؤية الهلال إذا لم يكن في السماء علّة أقلّ من شهادة خمسين و إذا كانت في السماء علّة قبلت شهادة رجلين يدخلان و يخرجان من مصر (٣٠) ؛

ابوايوب مى‌گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم: ديدن چند نفر براى اثبات رؤيت هلال كافى است؟ فرمود: ماه رمضان فريضه‌اى از فرايض الهى است؛ پس آن را با گمان ادا نكنيد. رؤيت هلال، آن نيست كه عدّه‌اى براى رؤيت برخيزند، سپس يكى از آنان بگويد آن را ديده‌ام و ديگران بگويند نديده‌ايم. هرگاه يك نفر هلال را ديده باشد، صد نفر آن را ديده‌اند و هرگاه صد نفر آن را ديده باشند، هزار نفر آن را ديده‌اند.

در رؤيت هلال، اگر در آسمان مانعى وجود داشته باشد، شهادت كمتر از پنجاه نفر كفايت نمى‌كند و اگر مانعى در آسمان وجود داشته باشد، شهادت دو مرد كه [از جايى ديگر] به شهر وارد شده يا از شهر خارج شده [و در جايى ديگر هلال را ديده باشند]، پذيرفته مى‌شود.

روايت ابو العباس از امام صادق (ع):

الصوم للرؤية و الفطر للرؤية و ليس الرؤية أن يراه واحد و لا إثنان و لاخمسون ؛ (٣١)

(٣٠) همان، حديث ١٠.
(٣١) همان، حديث ١٢.