انسان‌ها خوشب‌ختی را دوست دارند و برای رسیدن به آن تلاش می‌کنند، چرا که حرکت به سمت آینده‌ای نیکو، از ویژگی‌های فطری انسان است. یکی از راه‌های خوش‌بختی، کسب مهارت‌های زندگی است، و محبت، یکی از این مهارت‌هاست. اظهار محبت یعنی به‌کارگیری لوازم دوستی یک نفر. کسی که دیگری را دوست دارد، از خودخواهی و کینه به فرد مقابل خودداری می‌کند. بنابراین، محبت، شاخه‌ای از مداراست.

گاهی ابراز دوستی پس از مواجهه با زیبایی‌ها، خوبی‌ها و کارهای نیک است و گاهی پس از روبه‌روشدن با بدی‌ها، کج‌خلقی‌ها و اشتباهات. ابراز دوستی در چنین شرایطی، سخت و پیچیده است؛ از سویی نباید در مقابل اشتباه، روی خوش نشان داد و از سوی دیگر، باید به طرف مقابل فهماند که هنوز از دایرة دوستی خارج نشده و شایستگیِ محبت را دارد. وقتی اشتباه انسان ظاهر می‌شود، احساس سَرخوردگی و ناامیدی می‌کند. ناامیدی، او را به سمت خطاهای بیشتر، می‌کشاند و خطای زیاد، سقوط و بدبختی را به دنبال دارد. محبت، انسان را از ناامیدی نجات داده و در عین خجالت، ارادة وی را برای ترک اشتباه و جبران آن تقویت می‌کند؛ این‌جاست که محبت زمینه‌ساز سعادت می‌گردد.

مدارای اعضای خانواده با یکدیگر در قالب محبت کردن، مانع گسسته شدن پیوندهای خانوادگی شده و اجازة نفوذ بیگانه به قلب‌های نیازمند مِهر را نمی‌دهد.