کشی(ره) در کتاب خود اجماعی را ذکر کرده است که طبق این اجماع، علمای شیعه دربارة گروهی از راویان شیعه، حکم به صحت روایات کرده‌اند. این افراد به «اصحاب اجماع» شناخته می‌شوند. دربارة میزان دلالت این قولِ کشی و یا وجود این اجماع، بحث‌های بسیار مفصلی در سده‌های اخیر ارائه شده است. دربارة رویکرد علامه به این نظریه، باید به دو نکته توجه داشت:

١. عبارت کشی(ره) مبنی بر ادعای اجماع دربارة وثاقتِ برخی راویان، در خلاصة‌الاقوال ذکر می‌شود. در بین علمای رجالی، علامه اولین کسی است که این اجماع را نقل کرده است. علمای پیشین مانند شیخ طوسی یا شیخ نجاشی این اجماع را منعکس نکرده‌اند. برای مثال، علامه در ترجمة افرادی مانند: فضیل ‌بن‌ یسار،[٤١٢] جميل ‌بن دراج[٤١٣]‌ و... علاوه بر ذکر نظریات سایر رجالیان، به ادعای اجماع کشی نیز اشاره دارد.

٢. علامه علاوه بر ذکر این اجماع، آن را دلیلی بر اعتماد به آن دسته راویان می‌پندارد. مثلاً در ترجمة «ابان ‌بن‌ عثمان»، پس از ذکر اجماع کشی(ره)، اعتماد بر روایات ابان را می‌پذیرد:

أبان ‌بن ‌عثمان الأحمر... ثم قال أبو‌عمرو الكشي: إن العصابة أجمعت على تصحيح ما يصح عن أبان ‌بن ‌عثمان و الإقرار له بالفقه فالأقرب عندي قبول روايته‌ و إن كان فاسد المذهب للإجماع المذكور.