ضمن آن‌که به شهادت تاريخ، تنها سفر او به عراق در سال ٢٩٧ یا ٢٩٨ هجری قمری رخ داده که پس از شهادت حضرت عسکری٧ است. و به همين جهت، ابن داود او را در زمرة «من لم‌يرو عن واحد منهم» آورده است.[٧٩]

٥-١. شاگردان

مجموعة شاگردانی که از او نقل حديث کرده‌اند نيز اين چنين است:

أحمد بن محمد، سعد بن عبد‌اللّه، علي بن الحسين (بن بابويه قمی)، محمد بن علی بن الحسين (صدوق)، محمد بن أحمد بن يحيى، محمد بن سعيد الأذربيجاني، محمد بن عبد‌اللّه، محمد بن علي بن محبوب، محمد بن يحيى العطار، محمد بن الحسن بن أحمد بن الوليد، محمد بن الحسين بن أحمد، محمد بن قولويه، محمد بن موسی بن المتوكل.

از نظر حجم روايت از او نيز، ترتيب بيشترين نقل به قرار ذیل است: محمد بن يحيى العطار (٤٢ مورد)، محمد بن عبدالله بن جعفر الحميرى (١٨ مورد)، سعد بن عبدالله القمی (١١ مورد)، محمد بن يعقوب الكلينى (٩ مورد)، علی بن الحسين بن بابويه القمى (‌٨ مورد)، محمد بن احمد بن يحيى بن عمران الاشعری (٦ مورد).

نقل مستقيم مشايخ ثلاث از او

شيخ طوسی و صدوق از ايشان نقل بی‌واسطه نداشته‌اند، اما طريقشان به او صحيح است.[٨٠]

تمام کلام در نقل مستقيم يا غيرمستقيمِ کلينی از اوست. اردبيلی در جامع‌الرواة بر اين باور است که روايات مستقيمِ جناب کلينی از او، مرسل است. او دربارة روايت کلينی از وی در باب مولد «امام حسن مجتبی٧ می‌نويسد:

محمد بن يعقوب عن عبداللّه بن جعفر فی مولد الحسن بن علی٧ و هو مرسل لانه کلما روی عنه، روی بواسطة محمد بن يحيی و غيه کما مر و کذا فی المواليد الآتية.[٨١]

در نقطة مقابل، علامه تستری(‌ره) با اين ادعا مخالف است. او معتقد است، کلينی