هر سال که ماه صفر از راه می‌رسد، باور به نحوست و شر بودن آن رواج می‌یابد و دعاهایی برای امان ماندن از شرّ آن توصیه می‌شود.[٤] کسانی که بر این باورند، عقیدة خود را به چند دلیل مستند کرده‌اند که در این مقاله برخی از آن‌ها آورده و بررسی می‌شود.

گفتنی است، ما به بحث پر‌دامنة نحوست ایام که در آیات و روایاتی چند بدان اشاره شده است وارد نمی‌شویم و فرض را بر این می‌نهیم که برخی ایام می‌توانند مبارک، میمون و خجسته و برخی روزها می‌توانند نحس، شوم و نامبارک باشند، هرچند برخی از اندیشمندان در این که نحوست و میمنت به طور مستقیم متوجه زمان و روز و شب باشد، تردید کرده‌اند و این دو صفت را ناظر به وقایع رخ داده در این ایام دانسته‌اند.[٥]

دلیل نخست: حدیث «من بشرنی بخروج صفر بشّرته بالجنّة»

ميرزا جواد آغا ملكي تبريزي (م.١٣٤٣ه.ق) در کتاب المراقبات، نحوست ماه صفر را مشهور دانسته و اگرچه از خود اظهار نظر صریحی نکرده و حتی در ابتدا فرموده روایتی که این نکته را اثبات کند در دست نیست اما در ادامة بحث، خبر مزبور را پس از دلیل اصلی آورده؛ گویی که در دلالت و یا سند آن تردید دارد. او چنین نوشته است:

المعروف أنّ شهر صفر فيه نحوسة لا سيّما يوم أربعائه الآخرة، و لم‌يرد فيه شيء مخصوص من الروايات، إلا أن يكون ذلك لأجل أنّ فيه وفاة رسول اللَّه و ورد عنه: «من بشّرني بخروج صفر بشّرته بالجنّة» و هذا أمر تحكم به العقول، و إذا صحّ ذلك فللمراقب أن يستقبل هذا الشهر بما يليق به، يجعله من مواسم المصائب الجليلة و يناجي مع اللَّه جلّ جلاله في ذلك ببثّ الشكوى من غيبتهn و فقد بركات أنوار حضوره، و ما ترتّب على وفاته من فتن الأمّة و طغيان المنافقين و غشم الظالمين و كيد المعاندين.[٦] معروف است كه ماه صفر، به خصوص چهارشنبة آخر آن، نحس می‌باشد كه در اين مورد روايتى نداريم. شايد اين نحوست به خاطر رحلت پيامبر اكرمn در اين ماه و نيز اين سخن پيامبرn باشد كه فرموده‌اند: «كسى كه مرا به تمام شدن ماه