زمين يمن را «حمير» خوانند و زمين حجاز را «عرب» گويند. بر اين سرزمين از قديم اقوام و طوايف‌ها حكومت رانده‌اند؛ چنان‌كه يكی از اقوام قديم عربستان جنوبى در ناحيه ظفار (يمن) در مملكت سبأ می‌زيستند و تدريجاً قدرت يافتند و سلطنت سبأ را به دست گرفتند. از اين‌جاست كه تاريخ دولت حميری، دنبالة سلطنت سبأ است. اولين دولت حميری از ١١٥ پيش از ميلاد تا ٣٠٠ ميلادی و دومين (كه حضرموت را نيز جزء قلمرو خود داشت) تا ٥٢٥ (سال اشغال يمن به دست حبشي‌ها) دوام داشت و از ٥٣٣ تا ٥٧٠ به دست حبشيان و سپس تا فتح مسلمانان در دست ايرانيان بود.[٧٤]

از جملة اخير او می‌توان، ره‌يافتِ خاندان حميری به ايران را از تسلط ايرانيان بر آن منطقه و رفت‌و‌آمدهای طبيعیِ ايشان به ايران حدس زد.

٤-١. اساتيد

مجموعة اساتيدی که حميری از ايشان در کتب اربعه نقل حديث کرده، از اين قرار است:

أبومحمد (امام عسکری٧)، الرجل٧ (مشترک ميان امام هادی٧ و امام عسکری٧)، إبراهيم بن مهزيار، أحمد بن حمزة، أيوب بن نوح، الحسن بن ظريف، الحسن بن علي بن كيسان، الحسين بن عبيد‌الله، الحسين بن علي بن كيسان الصنعاني، الحسين بن مالك، عبد‌العزيز بن زكريا اللؤلؤی، علي بن ريان، علي بن سليمان بن رشيد، محمد بن