اوست. عدم اختلاف بين قدما، احتمال تصحيف در نسخه‌ای از کتاب خلاصة‌الاقولِ علامه و عادت علما در انتساب اعلام به برخی اجداد اعلا و حذف برخی ديگر، سبب می‌شود نام و نسب ايشان را همانند آن‌چه نجاشی آورده است، بدانیم هر چند ترجيح تستری نيز با ملاحظة همين نکات، دور از ذهن نيست.

٢-١. ولادت و وفات

تاريخ ولادت ايشان به دقت تعيين نشده است، اما به قرينة تاريخ وفاتِ برخی مشايخ او گمانه‌زنی‌هايی شده است؛ مثل آن‌که اگر او را از اصحاب امام هادی٧ ـ آن‌گونه که شيخ در در رجال آورده[٦٥]‌ـ به حساب آوريم و شهادت امام٧ در ٢٥٤ هجری قمری باشد و نيز وفات «محمد بن الحسين ابی‌الخطاب» که طبق نقل نجاشی سال ٢٦٢ هجری قمری ذکر شده[٦٦] و حميری از او نقل بی‌واسطه دارد،[٦٧] بر اين اساس نيمة اول قرن سوم، تاريخ ولادت ايشان به حساب می‌آيد.

چهار فرزندِ او به نام‌های محمد، احمد، حسين و جعفر،[٦٨] همگی با امام عصر٧ مکاتبه ‌دارند.[٦٩]

وفات ايشان نيز دقيقاً بيان نشده است و تنها به قرينة عبارت معروف نجاشی که گفته: «قدم الکوفة سنة نيف و تسعين و مائتين و سمع أهلها منه فأکثروا»[٧٠] و هم‌چنين عبارت ابوغالب زراری که گفته: «و سمعنی من عبدالله بن جعفر الحميری و قد دخل الکوفة فی سنة سبع و تسعين و مائتين» و روايت پدر محمد بن معقل در حائر حسينی در همان سال،[٧١] چنين حدس زده‌اند که ايشان در اواخر قرن سوم يا سال‌های ابتدايیِ قرن چهارم بدرود حيات گفته است. دربارة محل دفن او نيز تنها به اين احتمال که ايشان در قم دفن شده است، می‌توان رسيد.