حدیث حوزه - حدیث حوزه - الصفحة ١١٧

- إسماعيل بن سماك، واقفی‌.[٣٦٩]

- إسحاق بن جرير، واقفی.[٣٧٠]

- أحمد بن زياد الخزاز، واقفی.[٣٧١]

- أحمد بن السري‌، واقفی.[٣٧٢]

- أحمد بن الفضل الخزاعي‌، واقفی.[٣٧٣]

- أحمد بن الحارث الأنماطي‌، واقفی.[٣٧٤]

- أحمد بن الحسين بن سعيد، غالی.[٣٧٥]

- أصرم بن حوشب البجلي‌، عامی.[٣٧٦]

- ثابت الحداد أبو المقدام، زیدی‌.[٣٧٧]

- عنبسة، ناووسی.[٣٧٨]

-       أحمد بن هلال العبرتائي، غالی.[٣٧٩]

از موارد یاد‌شده می‌توان نتیجه گرفت، علامه علاوه بر غلو- که طبق نظر اکثر علمای شیعه فساد مذهب در آن به عدالت شخص آسیب می‌رساند و نمی‌توان به راوی اعتماد کرد- فرقه‌هایی همچون: فطحی، زیدی، واقفی و ناووسی[٣٨٠] را هم غیر قابل اعتماد می‌داند و در آن‌ها متوقف شده است.

البته این مبنا قابل مناقشه است. اگرچه علامه در این کتاب مشی قدما را برگزید، ولی این اشکال باقیست که علما و فقهای متقدم خود از راویِ غیرامامی کسب روایت کرده و به بعضی راویان غیر‌امامی اطمینان می‌کردند[٣٨١]، اما آنچه از عبارات علامه