توجه به روایات صدوق در من لایحضر نشان می‌دهد، این آمار تنها مربوط به روایاتی است که مستقیماً نام حمیری در سند آمده است، اما با ملاحظة افزون بر ٥٨ راوی که او در مشیخة صدوق به ایشان قرار دارد، شمارة روایات وی بسیار قابل توجه خواهد شد.

١-٢. عبدالله بن جعفر الحميرى در منابع رجال

غير از ابن‌غضائری، ساير کتب ثمانية رجال شيعه، نام او را ذکر و از او تجليل کرده‌اند. نجاشی او را «شيخ‌القميين و وجههم»[٨٣] می‌خواند، شيخ در فهرست تعبير «ثقة» و در رجال «قمی ثقة» دارد. در رجال ‌کشی تنها عبارت «کان استاذ ابی‌الحسن»[٨٤] آمده که تستری مراد از آن‌را استادیِ علی بن بابويه می‌داند. برقی، ابن‌داود، علامه، ابن‌شهرآشوب، [٨٥] بروجردی، [٨٦] تفرشی، [٨٧] اردبيلی، [٨٨] مامقانی، تستری، [٨٩] خويی و علياری[٩٠] نيز عبارات نجاشی و شيخ را آورده‌اند. در ميان منابع رجالی اهل‌سنت، ترجمه‌ای از او به ميان نيامده و تنها در شرح حال اساتيد او، اشاره‌ای به نام وی شده است.[٩١]

٢-٢. حضور حميرى در انتقال تراث

حضور حميری در انتقال تراث، استثنايی و بی‌نظير است. نجاشی در فهرست نام او را در طريق ٧٩ نفر از صاحبان آثار آورده‌ و شيخ در هشتاد طريق، نام او را ذکر کرده‌ است. ابوغالب زراری نيز شماری از کتب اصحاب را از او نقل می‌کند، که به طور مستقل به آن پرداخته خواهد شد.

اين گستردگی به حدی است که شيخ در شرح حال «حسن بن عبد‌السلام» او را حامل کتب قمي‌ها معرفی کرده و می‌نويسد: