(همة نه کتابش)، محمد بن ابی‌الصهبان [عبدالجبار القمی] (رواياتش)، محمد بن ريان الصلت الاشعری (مسائل لابی الحسن العسکری٧)، محمد بن عبدالحميد بن سالم العطار [الکوفی] (النوادر)، محمد بن عيسی بن عبيد [الیقطینی البغدادی] (کتبه و رواياته)، محمد بن القاسم بن بشار [یسار] (کتابه)، موسی بن الحسن بن عامر بن عمران بن عبدالله بن سعد الاشعری القمی (کتبه الثلاثين)، موسی [بن الحسن] بن عامر [الاشعری القمی] (کتاب الحج)، يزيد بن اسحاق [الغنوی] (کتابه) و يعقوب بن يزيد الکاتب (النوادر).

نگاهی به جغرافیای این راویان نشان می‌دهد، گروه قابل توجهی از ایشان «قمی» هستند. گروه دیگری نیز مانند: احمد بن هلال، عیسی بن عبید و یعقوب بن یزید نیز بغدادی یا مهاجر به بغداد هستند. ایوب بن نوح و محمد بن عبدالحمید نیز کوفی معرفی شده‌اند. احتمال مهاجرت اسماعیل بن شعیب نیز با این‌که منسوب به ناحیه‌ای در مصر است،[٩٤] وجود دارد. با این وصف، سفر علمیِ حمیری به بغداد و کوفه و حجم انتقال میراث به دست او به قم، مشخص می‌شود.

ج) در دريافت میراث راویان علاوه بر گستردگی مشايخ که قابل توجه است ترتيب مشايخ به حسب حجم کتب و رواياتی که از ايشان نقل شده به قرار زير است:

احمد بن محمد بن عيسی (٣٧ مورد)، محمد بن الحسين ابی‌الخطاب (٢٩ مورد)، احمد بن ابی‌عبدالله البرقی (٢٢ مورد)، هارون بن مسلم (٩ مورد)، يعقوب بن يزيد الانباری (٩ مورد)، ايوب بن نوح (٥ مورد)، محمد بن عبدالجبار (٥ مورد)، محمد بن عيسی بن عبيد (٥ مورد)، ابراهيم بن هاشم (٤ مورد)، الحسن بن ظريف (٣ مورد)، محمد بن وليد الخزاز (٣ مورد)، ابراهيم بن مهزيار (٢ مورد)، الحسن بن علی الکوفی (٢ مورد)، سلمة بن الخطاب (٢ مورد)، السندی بن محمد (٢ مورد)، محمد بن خالد الطيالسی (٢ مورد)، محمد بن عبدالحميد (٢ مورد)، و از احمد بن اسحاق، احمد بن ابی‌الصهبان، احمد بن الحسن بن علی بن الفضال، الحسن بن موسی الخشاب، عبدالله بن محمد بن عيسی، عبدالله بن الحسن بن علی بن جعفر، علی بن اسماعيل، علی بن عبدالله بن الصلت، محمد بن ابی‌عبدالرحمن، محمد بن احمد، محمد بن