اين بدان معنا نيست که دقت در اخذ و نقل حديث در ايشان وجود نداشته، بلکه شرايط اخذ حديث با دقت مراعات می‌شد. شيخ در شرح حال «طاهر بن حاتم بن ماهويه» با وسواس و تکرار تأکيد می‌کند، اصحاب، رواياتی از او نقل کرده‌اند که در دورة استقامت و عدم ابتلای او به غلو قرار داشته است:

كان مستقيماً ثم تغير و أظهر القول بالغلو (و له روايات). أخبرنا برواياته فی حال الاستقامة جماعة عن محمد بن علي بن الحسين (بن بابويه) عن أبيه و محمد بن الحسن عن عبد‌الله بن جعفر الحميري عن محمد بن عيسی بن عبيد عن طاهر بن حاتم فی حال الاستقامة.[٩٣]

از مجموعة طریق‌هایی که در دو کتاب نجاشی و شيخ آمده، نکات ذیل قابل برداشت است:

الف) فارغ از تفاوت طرق می‌توان گفت، حميری در طريق انتقال ١٤١ نفر از صاحبان آثار شيعه حضور دارد. از اين ميان، او به هجده مورد از آثار اصحاب هر دو فهرست، طريق است که عبارتند از: ابان بن عثمان الأحمر، اسماعيل بن شعيب العريشی، الحسين بن سعيد بن حماد (الاهوازی)، الحکم بن حکيم، خالد بن ماد القلانسی، خلف بن حماد الأسدی، رزيق بن الزبير الخلقانی، سلمة بن الخطاب البراواستانی، سهيل بن زياد الواسطی، طاهر بن حاتم بن ماهويه، علی بن جعفر، علی بن مهزيار الأهوازی، علی بن يقطين، محمد بن سهل بن اليسع، محمد بن الفضيل الأزرق، محمد بن علی بن عيسی، محمد بن ميسر و النضر بن سويد. این راویان غالباً کوفی هستند.

ب) عبدالله بن جعفر حميری چهارده اثر از آثار مؤلفان شيعی را مستقيماً از صاحب اثر گرفته است، که نام آن‌ها و آثاری که به عبدالله انتقال داده‌اند، از قرار ذيل است: احمد بن هلال العبرتائی (النوادر)، اسماعيل بن شعيب العريشی (کتاب الطب)، ايوب بن نوح بن دراج (له کتاب و روايات و مسائل)، ريان بن الصلت الاشعری القمی (کتاباً جمع فيه کلام الرضا٧ فی الفرق بين الآل و الأُمة)، سلمة بن الخطاب البراوستانی