قال ابن‌الغضائري: حذيفة ‌بن‌ منصور ‌بن‌ كثير ‌بن ‌سلمه حديثه غير نقي يروي الصحيح و السقيم و أمره ملتبس و يخرج شاهدا. و الظاهر عندي: التوقف فيه لما قاله هذا الشيخ و لما نقل عنه: أنه كان واليا من قبل بني‌أمية و يبعد انفكاكه عن القبيح. و قال النجاشي: إنه ثقة.[٤٢٤]

همان‌گونه که از عبارت علامه برمی‌آید، مستند علامه در ترجیح عدم اعتماد، فقط سخن ابن‌غضائری نیست و والی بنی‌امیه بودن و عدم سلامت او در این دستگاه را نیز ضمیمه کرده است. پس علامه، قول ابن‌غضائری را بر توثیق جناب نجاشی مقدم ندانسته، بلکه آن را به ضمیمة دلیلی دیگر، مبعّد قول نجاشی قلمداد کرده است. بنابراین، در این راوی نیز نمی‌توان به تقدیم نظر ابن‌غضائری بر نجاشی استناد کرد.[٤٢٥]

ب) تقدیم توثیق نجاشی بر تضعیف ابن عقده:

علامه در ترجمة حبيب ‌بن ‌المعلل آورده است که با توجه به توثیق نجاشی، به روایت ابن‌عقده در تضعیف حبیب توجهی نمی‌شود. او با صراحت اعلام می‌کند که قول نجاشی مقدم است.

قال النجاشي: إنه ثقة ثقة صحيح‌... روى ابن عقدة... عن أبي‌عبدالله ٧ مضمونه: أنه