رسيده است، چه این‌ که ايشان ـ آن‌گونه كه محدث نوري(ره) نوشته است ـ فردی مستجاب‌الدعوه بودند؛ یعنی شیوه ایشان این گونه بوده كه اگر برای مجلس حدیثی دعوت مي‌شدند، با اصحاب حديثيِ خود به آن مجلس می‌رفتند و كتاب‌هاي حديثي را آماده می‌کردند، و در جلساتی كه بين يك تا يك و نيم ساعت طول مي‌كشيده، حديث مي‌خواندند. گاهی نیز در این مجالس، شاگردان حديث مي‌خواندند و علامه حدیث را شرح می‌دادند. بسیاری از کتاب‌های «بَلَغَ قراءة...» مربوط به ایشان است، که همین عبارت، نشان‌دهنده نوعی اعتماد است.

عالمي از شخصی به نام «شيخ محمد‌علي سرابي» ـ كه فردي فاضل و متقي بوده است ـ نقل می‌کرد كه به آقاي ميلاني(ره) گفته بود: «‌نزد شما آمده‌ام تا درس بخوانم. می‌شود شما کتاب وسائل‌الشیعهرا براي ما تدريس كنيد؟» آقای میلانی فرموده بودند: «من تنها فقه تدريس مي‌كنم، نه وسائل‌الشیعه.» ولی وقتی ایشان اصرار آقای سرابی را می‌بینند، تدریس وسائل را قبول می‌کنند. در ضمنِ درس هم هرگاه به حديثي خلاف اجماع مي‌رسيدند، به وسيله اجماع آن را تفسير مي‌كردند. ایشان در تدریس کتاب هم تنها به ترجمه حديث بسنده نمي‌كردند و شرح و بسط می‌دادند. پس از مدتي، تدريس تعطيل ‌شد. چندی بعد، گروهی از شاگردان سراغ آقاي ميلاني آمده و از ایشان مي‌خواهند كه فقه تدريس كنند، ولي آقاي ميلاني نمي‌پذیرند و مي‌گويند: «من وسائل‌الشیعه تدريس مي‌كنم و فقه تدريس نمي‌كنم!»

مسئله تدریس حديث، سنت سابقه‌اي بوده كه متأسفانه ترك و تعطيل شده است.

٢. عرصه‌های نیازمند پژوهش

الف) کتاب تهذیب‌الاحکام؛ شخصي درباره کتاب تهذيب می‌گفت: آقاي شيخ محمد سلامي نقل كرده كه نسخه‌اي بسيار قديمي از كتاب تهذيب در شهر آمل يا بابل موجود است. این نسخه مربوط به قرن هشتم يا نهم هجری است‌. اگر كسي بتواند كتاب را به دست بياورد، كار خوب و مفيدی انجام داده است، چون نسخه‌اي قديمي و بسيار مهم است.

آقايان طباطبائي و اميني نیز نسخه‌اي دارند، که گویا تصور كردند به خط شيخ طوسی(ره) است. این نسخه، نسخه اصلی نيست، ولي نسخه‌اي بسيار قديمي بوده و اکنون در اختیار پسرِ آقاي قدوسي است. مالكِ اين نسخه كه از ناحيه شيخ بهايي