نظایر اين گونه نقل در بخش اول کتاب، سابقه دارد؛ در منابع شيعی ذکر نام جناب کلينی در ابتدای کتاب، و در ميان منابع سنی ذکر راويان کتاب المسند احمد بن حنبل، از اين جمله است. بنابراین، شکی در انتساب همة کتاب به جناب حميری نيست و محمد بن عبدالله، تنها راوی کتاب است؛ به ويژه آن که بخش اول قرب‌الاسناد به امام صادق٧ و دخيل دانستن فرزند در سند، به تطويل آن می‌انجامد.

نکته قابل ذکر ديگر آن که احتمال تعدد کتب سه‌گانه و الحاق متأخر آن‌ها به قرينة اجازة ابوغالب به پسرش وجود دارد، که می‌تواند منشأ احتمالات باشد.

محور سوم: اهميت قرب الاسناد

علامة مجلسی آن را از اصول معتبره و مشهوره می‌داند، [١٢٠] و ميرزای قمی از کتاب‌های مورد اعتماد نزد طایفة اماميه می‌شمرد.[١٢١] قاضی نورالله تستری اين کتاب را هم‌طراز کتب اربعة شيعه و ماية مباهات می‌داند، و بر اين اعتقاد است که کتب اربعه به همراه محاسن برقی و قرب الاسناد حميری، کتب صحيحة شيعه هستند.[١٢٢]

محور چهارم: نسخه‌های قرب‌الاسناد

علامه آغابزرگ تهرانی؛ قرب‌الاسناد را این‌چنین معرفی می‌کند:

کتاب برای ابوالعباس عبدالله بن جهفر حمیری است... وی این کتاب را به ابو غالب اجازه داده است.٥

آنچه امروز از این کتاب در دست‌رس است، دو نسخة خطی است:

١. نسخه‌ای که تاريخ آن سنة ٩٨٠ هجری و قمری است که از محمد بن عبد‌الله ابن جعفر الحميری نقل شده است، و در کتابخانة سيد‌محمد‌علی روضاتی در اصفهان نگه‌داری می‌شود.

٢. نسخه‌ای که با اجازه محمد بن عبد‌الله بن جعفر حميری نگاشته شده است، و در