نسخه‌ای از اين کتاب با خط جناب محمد بن ادريس نزد علامة مجلسی بوده‌ است. ايشان می‌گويد: «این کتاب را از نسخة قدیم، که از خط شیخ ما محمد بن ادریس گرفته شده است، نوشتم».

اين نسخه تا قرن سیزدهم هجری قمری نزد کتاب‌شناس بزرگ هندی، اعجاز حسين باقی بوده است. این نسخه مانند نسخة مجلسی است و تاریخ آن به صفر سال ٣٠٤ هجری برمی‌گردد. و به خط محمد بن عبدالله بن جعفر حمیری است که محمد بن ادریس در رمضان سال ٥٧٤ هجری از استنساخ آن فارغ شده است.[١٢٤]

نتيجة روشن اين عبارات، اتصال اين تراث ارزشمند به صورت مکتوب به سال ٣٠٤ هجری قمری و به خط محمد فرزند جناب حميری است. اين اتصال تا قرون بعدی نيز استمرار می‌يابد که به اعتماد بر آن می‌افزايد.

محور پنجم: محتوای کتاب

از میان سه بخش اصلی کتاب، قرب‌الاسناد به امام کاظم٧ بر اساس ترتیب ابواب فقه تنظیم شده است. دو بخش دیگر کتاب، چنین تنظیمی ندارد و به‌جز احادیث دعایی امام صادق٧، بقیة کتاب دربردارندة احادیث متفرقه است. این احادیث فقهی، اخلاقی، عقیدتی، تاریخی و تفسیری هستند و به صورت پراکنده و غیر‌مبوّب آمده‌اند، چرا که تبویب کتاب، غرض اولیة نویسنده نبوده است.

نتیجه‌گیری

حمیری را می‌توان در زمرة طبقة میانی راویان قم دانست. مطالعة مشایخ و طرقی که وی در نقل تراث راویان حضور دارد نشان می‌دهد، او متعلق به جریان غالب و مورد اعتماد عمومی جامعة شیعه است که دریافت و انتقال بخش گسترده‌ای از میراث روایی شیعه را بر عهده داشته است. ارتباطات علمیِ گستردة حمیری با معاصران خود، از جمله: سعد بن عبدالله، صفار، محمد بن یحیی و احمد بن اسحاق، نشان از منزلت خاص او نزد همة گرایش‌های آن روز است. آثار ارزشمند او، به‌خصوص قرب‌الاسناد،