است.[٢٢٤] و یا به گفتة برخی مجموعه‌ای از احکام و تعالیم عملی عبادات و غیر آن که با سند قطعی و صحیح از معصومان: وارد شده است.[٢٢٥] که این اصطلاح را نیز شیخ طوسی بارها به کار برده است.

- روایت

§ «فَالْوَجْهُ فِي هَذَا الْخَبَرِ ضَرْبٌ مِنَ الْكَرَاهِيَةِ حَسَبَ مَا ذَكَرْنَاهُ فِي رِوَايَةِ السَّكُونِيِّ».[٢٢٦]

§ «قَوْلُ أَبِي‌عَبْدِاللَّهِ٧ فِي رِوَايَةِ ابْنِ‌أَبِي‌عُمَيْرٍ».[٢٢٧]

در علم درایةالحدیث، «روایت» به همان معنای مصطلح «حدیث» استعمال شده است.[٢٢٨] با دقت در کلام شیخ در تهذیبین می‌توان فهمید که او نیز «روایت» را مترادف با «حدیث» به کار برده است.

- اثر

§ «فَأَمَّا مَا ذَكَرْنَاهُ مِنْ خِلَافِ ذَلِكَ مِنْ أَقَاوِيلِ أَصْحَابِنَا فَلَيْسَ بِهِ أَثَرٌ عَنِ الصَّادِقِينَ٨».[٢٢٩]

«اثر» عام‌تر از حدیث و خبر است؛ لذا به هر حدیث و خبری، اثر نیز اطلاق می‌شود. و گاهی «اثر» به چیزی که از صحابی رسیده است، گفته می‌شود.[٢٣٠]

- متواتر

§ «أَخْبَارُ الْآحَادِ لَا يَجُوزُ الِاعْتِرَاضُ بِهَا عَلَى ظَاهِرِ الْقُرْآنِ وَ الْأَخْبَارِ الْمُتَوَاتِرَةِ الَّتِي ذَكَرْنَاهَا».[٢٣١]

- واحد

§ «الْخَبَرُ لَا يُعَارِضُ مَا قَدَّمْنَاهُ مِنَ الْأَخْبَارِ لِأَنَّهُ خَبَرٌ وَاحِدٌ».[٢٣٢]