١٠. از اشتراک در نقل تراث می‌توان نتيجه گرفت، محمد بن يحيی العطار، احمد بن ادريس، سعد بن عبدالله اشعری، محمد بن ابی‌القاسم، الحسن بن متيل و محمد بن الحسن الصفار با او هم‌طبقه بوده‌اند.

١١. دقت او در نقل، از وسایط کوتاه و معتبر فهمیده می‌شود؛ برای مثال، مسائل علی بن جعفر را از نوة او عبدالله بن الحسن بن علی بن جعفر، و کتب علی بن مهزيار را از برادرش ابراهيم نقل می‌کند.

گفتنی است، گستردگی نقل تراث به مشايخ صدوق در کتاب من لايحضره الفقيه بروز و ظهور آشکاری دارد، چه آن‌که حميری در طريق صدوق به ٥٨ نفر از راويان در مشيخه حضور دارد.[١٠٠]

نکتة حایز اهمیت دیگر، داد و ستد علمی حمیری با مشایخ بغداد و کوفه در سفر به این دو شهر است که نشان‌دهندة وقوع این سفر در مرحلة بلوغ علمی اوست. ابوغالب در آن وقت گرچه دوازده سال و چند ماه بيشتر نداشته و در برخی موارد بر نسخه‌ای که به خط جدش بوده اکتفا کرده، اما در مواردی به خط خودش نیز نوشته و به گزارش اين نقل پرداخته است.