اندیشه و کردار فرزندان را جهت بدهند. هرچه این رابطه حساب‌شده‌تر و با همدلی باشد، بستر مناسب‌تری برای رشد و شکوفایی فراهم می‌کند. اختلاف والدین، آن‌ها را از وظیفة اصلی، یعنی تربیت فرزند باز داشته و باعث نگرانی و اضطراب در بچه‌ها می‌شود. امنیت روانی اولاد در گرو همراهی والدین با یکدیگر است. یکی از ریشه‌های بزه‌های اجتماعی هم‌چون اعتیاد، وجود درگیری در خانواده است.

اختلاف در روش تربیتی، یکی از ناسازگاری‌های رایج والدین است. چنین اختلافی اگر علنی شود، سستیِ بنیان خانواده را در پی خواهد داشت. همسران تصور می‌کنند که باید بر سر آنچه حق می‌دانند، حتی نزد فرزندان پافشاری کرده و فرد مقابل را به تسلیم وادار کنند؛ غافل از این‌که این رفتار، اثر معکوس داشته و شخص مقابل را به لجاجت می‌کشاند. این لجاجت، نوعی آموزش عدم مدارا به فرزندان است. حتی اگر در چنین روشی، یکی از همسران با پافشاری، حرف دیگری را بپذیرد، نزد فرزندان این‌گونه معنا می‌شود که پدر یا مادرم گاهی حرف‌های ناحقی می‌زنند که می‌توان با پافشاری حرف آن‌ها را برگرداند؛ در حالی که پیام همکاری والدین در چنین مواقعی آن است که باید در کارهای جمعی با توافق، امور را به پیش برد و پدر و مادرِ من همیشه با هم توافق دارند.

پیامبر اکرم٩ می‌فرماید: «الرِّفْقُ‌ يُمْنٌ‌ وَ الْخُرْقُ‌ شُؤْمٌ‌»؛[٣٤٥] سازگاری ماية ميمنت، و بدقِلقی، ماية شومی است. در روایات، بر مدارا تأکید بسیار شده است تا جایی که پیامبر اکرم٩ آن ‌را «نصف ایمان» می‌داند. پیام این سخن در بحث حاضر، سازگاریِ والدین در پیشگاه فرزندان است، تا امور خانه زیبا شده و حضور در خانواده، شیرین گردد. رفتارِ برخلاف این مسیر، فرزندان را از محیط خانه فراری داده و لذت آن‌ها را در بیرون از منزل قرار می‌دهد که خطرات خاصی را به دنبال دارد.

نوع دیگرِ ناسازگاری، رفتار نامناسب والدین با فرزندان است. همین که در فرزندان احساس ناسازگاری با والدین به وجود آید، آنان احساس جدایی کرده و دچار اضطراب، ضعف روحی و عقده‌های عاطفی می‌شوند. در این شرایط، پدر و مادر نمی‌توانند الگو باشند و بچه‌ها تلاش می‌کنند در بیرون از منزل برای خویش الگویی