جماعتی از متقدمانِ شيعه به اين امر مبادرت کرده‌اند که عبارتند از: ١. علی بن ابراهيم بن هاشم القمی، ٢. محمد بن عيسی بن عبيد، ٣. ابوجعفر محمد بن جعفر بن احمد بن بطة المؤدب القمی، ٤. محمد بن علی بن عيسی، ٥. ابوالفرج محمد بن ابی‌عمان موسی بن علی بن عبدويه الکاتب القزوينی، ٦. علی بن بابويه قمی، ٧. ابوالحسين بن معمر الکرخی و ٨. عبدالله بن جعفر الحميری.

همان‌گونه که در نگاه نخست به اين ليست می‌توان دريافت، رواج قرب‌الاسناد‌نگاری در ميان قمی‌ها به وضوح آشکار است.

محور دوم: انتساب کتاب به او

دربارة مؤلف کتاب قرب‌الاسناد، سه قول معروف وجود دارد:

١. کتاب تأليف أبوالعباس عبدالله بن جعفر الحميری است. اين قول را نجاشی، علامه در خلاصه، شيخ در فهرست و ابن‌شهرآشوب، اختيار کرده‌اند.

٢. قرب‌الاسناد تأليف فرزند او محمد بن عبدالله بن جعفر است. علامة حلی در مستطرفات سرائر، [١١٦] صاحب معالم و أعيان الشيعه،[١١٧] اين گونه نظر داده‌اند.

٣. کتاب، تصنيف پدر است و راوی آن، فرزند او محمد. علامه مجلسی در مقدمة کتاب بحار‌الانوار (توثيق المصادر) چنين نظری دارد.[١١٨]

کتاب قرب‌الاسناد سه بخش اصلی دارد: قرب‌الاسناد اّلی جعفر الصادق٧، قرب‌الاسناد موسی بن جعفر:، قرب‌الاسناد الی ابی‌الحسن الرضا٧. برخی بر اين اعتقادند که جزء اول کتاب از فرزند حميری، يعنی محمد بن عبدالله بن جعفر الحميری است، چه آن‌که در غیر این صورت، نسبت خلط به شیخ و نجاشی لازم می‌آید که بعید است؛ از همین رو، علامه و شیخ حر نیز بین انتساب اجزای کتاب،