تلفيق مشايخ قمی، از جمله: احمد بن محمد بن عيسی، ابراهيم بن هاشم، احمد بن ابی‌عبدالله البرقی و محمد بن عبدالجبار با مشايخ عراقی و کوفی، از جمله: هارون بن مسلم، محمد بن الحسين بن ابی‌الخطاب، يعقوب بن يزيد الانباری و ايوب بن نوح، از اختصاصات برجستة ايشان است.

د) دربارة بزرگانی که ايشان، تراث را به آن‌ها انتقال داده است، گزينش و حساسيت خاصی مشاهده می‌شود. نام ايشان به ترتيب کثرت دريافت از اين قرار است: محمد بن الحسن بن الوليد (٥٨ مورد)، احمد بن محمد بن يحيی (٤٣ مورد)، علی بن الحسين بن بابويه (٣٢ مورد)، محمد بن عبدالله بن جعفر الحميری (٩ مورد)، ابوعلی همام (٧ مورد)، ابوغالب الزراری (٦ مورد)، (محمد بن) موسی بن المتوکل (٣ مورد)، الحسين بن الحسن (يک مورد).

می‌توان چنين ادعا کرد که عبدالله بن جعفر حميری، يکی از واسطه‌های سريع انتقال تراث شيعی به قم و سپس به کوفه است، چه آن‌که تراث را از مشايخ کوفی دريافت و مجدداً به کوفيان منتقل کرده است.

شایان ذکر است، انتقال تراث به محمد بن موسی بن المتوکل در سه مورد، در کتاب فهرست شيخ طوسی واقع شده است. عبارت ايشان در شرح حال ثابت بن دينار (ابوحمزة الثمالی) و علی بن مهزيار، با عبارت وی در شرح حال حسين بن سعيد بن حماد (الاهوازی) متفاوت است:

ثابت بن دينار: له کتاب اخبرنا به عدة من اصحابنا عن محمد بن علی بن الحسين عن ابيه و محمد بن الحسن و موسی بن المتوکل عن سعد بن عبدالله و الحميری عن احمد بن محمد عن الحسن بن محبوب.[٩٥]

الحسين بن سعيد: و اخبرنا بها (کتبه و رواياته) عدة من اصحابنا عن محمد بن علی بن الحسين عن ابيه و محمد بن الحسن و محمد بن موسی بن المتوکل عن سعد بن عبدالله و الحميری عن احمد بن محمد عن الحسين بن سعيد.[٩٦]