ویژگی لباس این است که انسان را از گرما و سرما حفظ کرده و برای وی آرامش به ارمغان می‌آورد. زن و شوهر موجب کاهش سختی‌های هم شده و هنگام اضطراب، آرام‌بخش یکدیگرند. این اتفاق، زمانی رخ می‌دهد که اصل حاکم بر روابط دونفر، مدارا باشد؛ در غیر این صورت، هر کسی باید بار سختی خویش را به تنهایی به دوش کشد و مشکل هر کس فقط مشکل خودش است و شخص مقابل دربارة مشکلات او احساس مسئولیت نمی‌کند.

از سوی دیگر لباس، عیب انسان را می‌پوشاند و به وی شخصیت می‌دهد. همسران نیز از عیوب هم باخبرند. آنان باید مانند لباس، این عیوب را پوشانده و برای یکدیگر شخصیت قائل شوند. همسران می‌توانند با هم‌فکری و کمک به یکدیگر، عیوب را برطرف کنند.

هم‌چنین لباس، زینت افراد است. همسران نیز یکدیگر را از انحرافات حفظ کرده و زمینة تجلّی زیبایی‌های انسانی و فطری را در یکدیگر فراهم می‌کنند. پاک‌دامنی نیز یکی از محورهای تجلّیِ زیبایی‌هاست.

ج) تأثیر مدارا بر استحکام و رشد خانواده

همسران، تحت تأثیر پیشینة فرهنگی، تربیتی، اجتماعی، اقتصادی و... دارای اختلافات طبیعی با یکدیگر هستند. همین اختلافات، مایة تنوع و رشد آن‌ها خواهد بود. بسیاری از ضعف‌ها در سایة اختلافات، کشف و رفع شده و بسیاری از قوّت‌ها و آداب خوب همسران به یکدیگر منتقل می‌گردد. گاهی اجتماعِ دو فرهنگ مختلف، فرهنگ سومی را بهتر از دو فرهنگ پیشین ایجاد می‌کند. حال اگر همسران با کم‌ظرفیتی، همة اختلاف‌ها را ضعف بدانند، با انبوهی از ضعف‌ها مواجه شده و در چاره‌اندیشی برای آن متوقف شده و یا بر اثر ناامیدی به پوچ‌گرایی می‌رسند. اکنون باید دید که چگونه می‌توان از مدارا برای محکم کردن بنیان خانواده و رشد آن بهره گرفت.

١. نقش مدارای والدین در تربیت و رشد فرزندان

رابطة پدر و مادر، نقش مهمی در شکل‌گیری شخصیت فرزندان دارد. پدر و مادر، اولین آموزگاران و حتی آموزگاران همیشگی فرزندان هستند و می‌توانند با رفتار مناسب،