٤١٢٨.الأمالى ، طوسى ـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ، از امام على: بيمارى ، پاداشى ندارد؛ امّا هيچ گناهى از بنده را وا نمى گذارد ، جز آن كه آن را مى زدايد . البتّه پاداش ، فقط در گفتن با زبان و عمل با اعضاست و خداوند ، با كَرَم و فضل خويش، بنده را به دليل درستىِ نيّت و باطن شايسته اش به بهشت در مى آورد.

٧ / ٨

بزرگ ترين مصيبت

٤١٢٩.الكافى ـ به نقل از عبد اللّه بن وليد جُعفى ، از مردى ، ا: چون امير مؤمنان عليه السلام ، شهيد شد ، حسن عليه السلام خبرِ مصيبت را براى حسين عليه السلام كه در مدائن بود ، فرستاد . حسين عليه السلام چون نامه را خواند ، فرمود : «واى! چه مصيبت بزرگى ، هر چند پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : هر كس از شما به مصيبتى گرفتار آمد ، مصيبتِ از دست دادن مرا به ياد آورد كه مصيبتى از آن بزرگ تر به او نمى رسد ! درود خدا بر او باد كه راست گفت!» .

٧ / ٩

سخن امام عليه السلام در كنار قبر برادر

٤١٣٠.عيون الأخبار ، ابن قُتَيبه ـ از امام حسين عليه السلام ، در مرثيه اى كه كنار: اى ابو محمّد ! خدايت رحمت كند . حق را در هر جا كه گمان وجودش مى رفت ، مى پاييدى و هنگامى كه باطل ، در هنگامه هاى تقيّه ، فرود مى آمد ، با خوش فكرى تمام ، خدا را مقدّم مى داشتى و با چشمى تيزبين ، امور بزرگ و نهان دنيا را مى ديدى و دستى پاك و بى هيچ آلودگى بر آن مى گشودى و با كمترين هزينه اى ، زبانِ تيز دشمنانت را باز مى داشتى . چگونه چنين نباشد، كه تو پسرى از تبارِ نبوّت و شيرخوار حِكمتى و به سوى رحمت و خوش بويى و بهشتى پُرنعمت ، روانى ؟ خداوند ، پاداش ما و شما را بر اين مصيبت ، بزرگ بدارد و به ما و شما ، تسليت و سوگوارى شايسته عطا كند .