«سوگند به خدا نه روزه گرفتند و نه نماز خواندند، حرامى را حلال كردند و حرامى را حلال پس از آنان متابعت كردند و آنان را پرستيدند بى‌آن كه بدانند كه چه مى‌كنند». [٦] امروز بسيارى از مسلمانان را مى‌بينيم كه نصوص دينى و الهام عقل را ترك گفته‌اند و تسليم برخى مدعيان علم و دين شده‌اند با آن كه نيك مى‌دانند كه اينان بر حسب اهواء خود يا در اثر فشارهاى اجتماعى چيزهايى را حلال و چيزهايى را حرام مى‌كنند. از پى احزاب و سازمانهايى مى‌روند و كوركورانه از آنها پيروى مى‌كنند ولى آيا خداوند اين كسان را كه از بركات نعمت عقل كه به آنها عنايت شده، خويشتن را بى‌بهره ساخته‌اند، در اعمالشان معذور خواهد دانست. دريغا كه اينان با بهره نگرفتن از نيروى عقل و خرد خويش خود را در شمار چارپايان گمراه درآورده‌اند، در حالى كه خداوند ايشان را با صورت انسانى آفريده است. آيا آن كه خداوندش چشم داده تا پيش پاى خود بنگرد ولى او چشم بيناى خود بر هم مى‌نهد و هم چنان در راههاى ناشناخته گام مى‌نهد تا در حفره‌اى سرنگون مى‌گردد. اين عمل خود را چگونه توجيه مى‌كند. بزرگترين بدبختى انسان در عالم سياست و دين تقليد كوركورانه است از صاحبان قدرت و شهرت.

[سوره التوبة (٩): آيات ٣٢ تا ٣٥]

يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ يَأْبَى اللَّهُ إِلاَّ أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ (٣٢) هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى‌ وَ دِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ (٣٣) يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ كَثِيراً مِنَ الْأَحْبارِ وَ الرُّهْبانِ لَيَأْكُلُونَ أَمْوالَ النَّاسِ بِالْباطِلِ وَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لا يُنْفِقُونَها فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ (٣٤) يَوْمَ يُحْمى‌ عَلَيْها فِي نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى‌ بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ (٣٥)

/ ١٥٩

[٦] - همان مأخذ.