تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩٠ - رهنمودهايى از آيات

/ ٣٤٥

آن كه به آخرت ايمان ندارد آيات خدا را در نمى‌يابد

رهنمودهايى از آيات

هنگامى كه بشر در همان زمان حال زندگى مى‌كند و به آنچه هست دلخوش است، محال است كه به آينده دور بنگرد و به ديدار پروردگار خويش اميد داشته باشد. چنين كسى از آيات پروردگار بزرگ هيچ در نمى‌يابد. مثلا چون آيات خدا بر او تلاوت مى‌شود از رسول مى‌خواهد كه قرآن را تغيير دهد و يا آيات ديگرى به جاى آياتى كه بر او نازل مى‌شود بياورد. چنان مى‌پندارد كه اين قرآن بر ساخته پيامبر است يا حقيقت به ميل و خواهش او دگرگون مى‌گردد و نمى‌داند كه پيامبر خود از خداى مى‌ترسد و اگر نافرمانى كند و رسالت او به مردم نرساند يا آنها را به مرحله اجرا در نياورد خود به درگاه خداوندى مقصر است و در روز قيامت به عذاب اليم گرفتار مى‌شود. از اينجا معلوم مى‌شود كه امر رسالت ساخته پيامبر نيست حتى اگر خدا نخواهد او آيه‌اى از آياتى كه بر او نازل شده بر مردم نخواهد خواند و آنان را آگاه نخواهد ساخت. دليل بر اين امر اين است كه پيامبر سالها در ميان همان مردم زيسته بود و از رسالت خويش سخنى بر زبان نياورده بود. رسول اللَّه خود مى‌داند كه هر كس بدون امر پروردگار دعوى پيغمبرى كند مرتكب جرمى بزرگ شده است و كسانى كه مرتكب جرايم شوند، روى رستگارى نمى‌بينند، پس اگر رسول دعوى رسالت نمى‌كند بدان سبب است كه هنوز از سوى خداوند سبحان مأمور اين امر نشده است.