تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٢ - رهنمودهايى از آيات

وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلى‌ بَعْضٍ هَلْ يَراكُمْ مِنْ أَحَدٍ چون سوره‌اى نازل شود بعضى به بعض ديگر نگاه مى‌كنند: آيا كسى شما را مى‌بيند؟» مراد اين است كه به صورت يكديگر نگاه مى‌كنند تا دريابند در برابر اين سوره جديد چه عكس العملى در آنها پيدا مى‌شود. يعنى نمى‌خواهند از عقل خويش داورى بخواهند، گويى به عقل خويش اعتماد ندارند.

ثُمَّ انْصَرَفُوا صَرَفَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ‌ و باز مى‌گردند. خدا دلهايشان را از ايمان منصرف ساخته. زيرا مردمى نافهمند.» نمى‌دانند كه فوايد سوره به آنان باز مى‌گردد و اين در صورتى است كه مجرد از نفاق در آن قضاوت كنند نه آن كه در ارزيابى آن همان معيارهاى فاسد خود را به كار دارند.

[سوره التوبة (٩): آيات ١٢٨ تا ١٢٩]

لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ (١٢٨) فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ (١٢٩)

/ ٣١١/ ٣١٢

صفات رسول اللَّه (ص)

رهنمودهايى از آيات

از دو آيه آخر سوره توبه بر مى‌آيد كه پيامبر از ميان قومى كه بر آنها مبعوث‌