تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥٢ - سوره التوبة(٩) آيات ٤١ تا ٤٥

كسى، در اين غار داخل شده بود اين تخمها را مى‌شكست و اين تارها را مى‌گسست.

فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ‌ خدا به دلش آرامش بخشيد.» يعنى بر دل رسول اللَّه كه حامل بار گران رسالت بود. همچنين كسانى كه عهده‌دار نشر رسالت باشند خدا بر دلهاى آنان نيز آرامش و ثبات مى‌بخشد تا در برابر حوادث و كجتابيهاى مخالفان ياراى مقاومتشان باشد.

وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها و با لشكرهايى كه شما آن را نمى‌ديديد تأييدش كرد.» اين لشكرها ملائكه بودند كه ديدگان عادى را ياراى ديدن آنها نبود.

وَ جَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلى‌ و كلام كافران را پست گردانيد.» زيرا كلام كافران بر اساسى استوار اتكاء ندارد. بنيان آن كفر است و انكار حقيقت و چنين بنيانى چگونه مى‌تواند استوار باشد.

وَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا و كلام خدا بالاست.» كلام خدا چنين آفريده شده و كلام بالا را پيروزى است.

وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ‌ و خدا پيروزمند و حكيم است.» ذات احديت به عزت خويش سخن كافران را پست مى‌دارد. اگر گاهگاهى كافران را اندك پيروزى و علوّى در كلام است براى آزمايش مؤمنان مى‌باشد، تا خود به ميزان پايدارى خويش پى ببرند. خداى تعالى به حكمت خويش كارهاى جهان را مى‌گرداند.

[سوره التوبة (٩): آيات ٤١ تا ٤٥]

انْفِرُوا خِفافاً وَ ثِقالاً وَ جاهِدُوا بِأَمْوالِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ (٤١) لَوْ كانَ عَرَضاً قَرِيباً وَ سَفَراً قاصِداً لاتَّبَعُوكَ وَ لكِنْ بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ الشُّقَّةُ وَ سَيَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَوِ اسْتَطَعْنا لَخَرَجْنا مَعَكُمْ يُهْلِكُونَ أَنْفُسَهُمْ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ (٤٢) عَفَا اللَّهُ عَنْكَ لِمَ أَذِنْتَ لَهُمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ تَعْلَمَ الْكاذِبِينَ (٤٣) لا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ أَنْ يُجاهِدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ (٤٤) إِنَّما يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ ارْتابَتْ قُلُوبُهُمْ فَهُمْ فِي رَيْبِهِمْ يَتَرَدَّدُونَ (٤٥)

/ ١٧٧