تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٥ - رهنمودهايى از آيات

/ ٣٢٨

آياتى براى مردمى كه پروا مى‌كنند

رهنمودهايى از آيات

در آغاز اين سوره سخن از صفت ربوبيت پروردگار است كه در آفرينش آسمانها و زمين در مدت شش روز متجلى است و سپس پرداختن او به عرش عظيم.

اين پروردگار قادر متعال همان كسى است كه قرآن ما را به پرستش او فرمان مى‌دهد. هر گاه اندكى به خود پردازيم مى‌بينيم كه پرستش ذات بارى چيزى است كه خردهاى ما ما را به آن توصيه مى‌كند. خداوند در برابر اين پرستش نيكوكاران را پاداش نيك مى‌دهد و كافران را به شرابى سوزان و عذابى دردناك كيفر مى‌دهد.

صفت ربوبيت بارى تعالى بار ديگر از افقى ديگر تجلى مى‌كند آن گاه كه مى‌گويد كه خورشيد را فروغ تابناك بخشيده و ماه را فروغى ملايم. و براى ماه منازلى معين كرده تا ما را به حساب روزها آشنا گرداند و بر مبناى آن زندگى ما نظام يابد. پس در اين عالم هر چه جامه موجوديت بر تن دارد/ ٣٢٩ به سبب حكمتى است‌